Catégorie : ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ – ΕΡΓΑ

Ο Ροβήρος Μανθούλης, σκηνοθέτης και συγγραφέας, είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες καλλιτέχνες, οι οποίοι έζησαν και δημιούργησαν εκτός ελλαδικού χώρου. Έζησε στην Αμερική και στην Ευρώπη (Γαλλία) όπου εργάστηκε και δεν έπαψε να δουλεύει και να μελετά γύρω από την Τέχνη, τη Λογοτεχνία, την Ιστορία.. Η σχέση του με την Ελλάδα ήταν σταθερή. Η παραπάνω συνθήκη του επέτρεψε να πάρει αποστάσεις από το ελληνικό γίγνεσθαι και την ελληνική κοινωνία και να έχει μια άλλης κλίμακας θεώρηση των πραγμάτων. Έτσι, με τη μεταπολίτευση και ανεξάρτητα από την πολιτική του απόχρωση, ήταν ένας από τους ανθρώπους που κλήθηκε να στήσει την κρατική ελληνική τηλεόραση. Αυτό του άνοιξε πρακτικά το δρόμο για μία από τις σημαντικότερες δουλειές του, επάνω σε ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά λογοτεχνικά έργα μεγάλης φόρμας, τις Ακυβέρνητες Πολιτείες του Στρατή Τσίρκα. Με αφορμή το συγκεκριμένο έργο και την κυκλοφορία του σε νέα έκδοση, ο Μανθούλης, παραθέτοντας λεπτομέρειες για τις συνθήκες της εν λόγω τηλεοπτικής μεταφοράς, δίνει τις θέσεις του επάνω στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία, τα ελληνικά γράμματα, την ιδιαιτερότητα και τη σχέση των ελληνικών πραγμάτων με τον έξω κόσμο.

Συνομιλία με τη Μπουμπουλίνα Νικάκη

Κύριε Μανθούλη, πώς εμπνέει η λογοτεχνία τον κινηματογράφο;

Καταρχάς δεν μιλάει και πολύ κανείς για την πλευρά αυτή της λογοτεχνίας Το σινεμά, τουλάχιστον η φιξιόν, είναι πολύ κοντά στο μυθιστόρημα, στο roman, είναι μια ολόκληρη φέτα ζωής και τα δύο. Αλλά ιδιαίτερα όταν τα θέματα είναι πολύ κοντά στη ζωή, βγαίνουν από μια αλήθεια και όχι μόνο από τη φαντασία του συγγραφέα, συγκινούν… και τον αναγνώστη και τον σκηνοθέτη και το θεατή.

Έχετε μεταφέρει σε μια εξαιρετικής ποιότητας και πρωτότυπη τηλεοπτική σειρά τις Ακυβέρνητες Πολιτείες* του Στρατή Τσίρκα, ένα από τα σπουδαιότερα έργα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Πρόκειται για έργο υποδειγματικό όσον αφορά στη σύνθετη δομή του, δένει με μοναδική αρμονία πραγματικότητα και φαντασία, φέρει στοιχεία μοντερνισμού. Τί έκανε ελκυστική την ιδέα να δημιουργηθεί μια φιλμική μορφή του;

Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες ειδικά, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο βιβλίο της τριλογίας το ’61, η Λέσχη, είχαν ενθουσιάσει όλους τους νέους, σαν αναγνώστες, όπως κι εμένα! Οι τρεις μεγάλες πολιτείες του έργου, Ιερουσαλήμ, Κάιρο, Αλεξάνδρεια, έπαιξαν ένα ρόλο τόσο στη ζωή του Τσίρκα και την Εγγύς Ανατολή όσο και στην ελληνική πολιτική περιπέτεια. Μας έκαιγαν τα θέματα αυτά και η γραφή μας γοήτευσε. Είχε πάρει πολλές αρνητικές επίσημες κριτικές, λόγω της πολιτικής του θέσης, η οποία ήταν μία πρώιμη αποσταλινοποιητική. Ωστόσο το βιβλίο ξεπέρασε τα πάντα, διέσχισε όλα τα σύννεφα και ακούμπησε πάνω στις καρδιές της νεολαίας. Όσοι ήταν σκηνοθέτες εκείνη την εποχή είχαν ονειρευτεί “τί ωραία που θα ήταν να γινόταν αυτό φιλμ!” Φυσικά ούτε η εποχή βοηθούσε, διότι υπήρχε λογοκρισία, ούτε τα οικονομικά μέσα υπήρχανε για τέτοιο έργο, ούτε τα κότσια μας ήταν αρκετά δυνατά για ν’ασχοληθούμε μ’αυτό, ούτε η πληροφόρησή μας ήταν ικανοποιητική. Όσα αφηγείται το έργο για την Εγγύς Ανατολή είχαν συμβεί χρόνια πριν, αλλά εμείς πρώτη φορά τ’ακούγαμε. Ο Έλληνας δεν είχε ενημέρωση για το τί συνέβαινε καν στη χώρα του! Στην κατοχή ή στον εμφύλιο δεν ήξερε ο κόσμος ποιοί χάνουν ή τι γίνεται στην άλλη άκρη της Ελλάδας, όχι πόσοι Έλληνες ήταν και τί γινόταν στην Ανατολή… Δεν υπήρχε Communication, χάος, κάτι που καθόρισε κάποιες ιστορικές εξελίξεις. Και ελάχιστοι ή κανένας ιστορικός δεν έχει παρατηρήσει αυτό το φαινόμενο. Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες ήταν και σαν αποκάλυψη…

Ήταν καθοριστικός ο αντίκτυπος που είχε η κυκλοφορία της Λέσχης για τη συγγραφή της Αριάγνης και της Νυχτερίδας;

Αν διαβάσει κανείς τα Ημερολόγια των Ακυβέρνητων Πολιτειών, όπου εξηγεί ο Τσίρκας γιατί και πώς έγραψε αυτά τα βιβλία, απαντώντας βέβαια και σε διάφορες κριτικές, φαίνεται η ανησυχία του, διότι δεν είχε ξαναγράψει μυθιστόρημα. […] Το δεύτερο κέρδισε από τις αδυναμίες του πρώτου..[…] και ολοκλήρωσε με το τρίτο. Εμένα με βοήθησαν πολύ για τη μεταφορά να μπω περισσότερο στο θέμα. Η έκδοση του δεύτερου και του τρίτου βιβλίου ενέτεινε την ελκυστικότητα του έργου.

Ποιά ήταν η ευκαιρία με την οποία μπορέσατε να γυρίσετε τη σειρά;

Ήρθε και με βρήκε ένας παραγωγός και μου είπε ότι σκέφτεται να γυρίσει τις Ακυβέρνητες Πολιτείες. Από την πορεία κατάλαβα ότι είχε συζητηθεί με τον Βασιλικό και άλλους από την ΕΡΤ, είχε γίνει αποδεκτή η πρόταση, -είχα προηγουμένως στήσει, σώσει κι εξυπηρετήσει την ΕΡΤ με τη μεταπολίτευση- και μου ζήτησε να το αναλάβω. Η ιδέα που είχα κάποτε όταν διάβασα το έργο ήρθε μπροστά μου! Απ’ ό,τι κατάλαβα, η Τσίρκα πρέπει να είχε βάλει σαν προϋπόθεση να το γυρίσω εγώ.. Η ίδια της αργότερα μου έδειξε το συμβόλαιο που έλεγε μέσα ..”με τον όρο ότι θα το γυρίσει ο Μανθούλης”. Ήταν δεσμευμένος λοιπόν, δεν είχε κάποιος αντίρρηση και η ΕΡΤ το έβλεπε και σαν ένα είδος αναγνώρισης όσων είχα κάνει. Εγώ σκέφτηκα ότι κάτι τόσο σοβαρό χρειαζόταν συμπαραγωγή – η ΕΡΤ είχε αστεία μέσα – και έπεισα τη γαλλική κρατική τηλεόραση. Αρχίσαμε, πήγαμε στα Ιεροσόλυμα για ρεπεράζ… Κάποια στιγμή ο παραγωγός κατάλαβε ότι δεν θα έβγαζε τα λεφτά που φανταζόταν κάνοντας τις Ακυβέρνητες Πολιτείες ένα σιριαλάκι και απεχώρησε, αφήνοντάς με επί ξύλου κρεμάμενο…

Πώς συνέχισε πρακτικά η όλη περιπέτεια;

Πρότεινα στην ΕΡΤ να το αναλάβει διότι ήτανε στη μέση και οι Γάλλοι, αλλά ήταν ανίκανη να το σηκώσει. Μου είπαν να το κάνω σαν παραγωγός και θα με στήριζαν από πίσω. Τελικά δεν έδινε ούτε αυτά που έπρεπε να πληρώσει. Μου πρότειναν να πάρω δάνειο -25% επιτόκια τότε- και θα μου τα δίνανε. Τίποτα όμως. Μου είπανε να πάρω κι άλλο! Και χρειάστηκε να βάλω τον Ανδρέα Παπανδρέου να πείσει την τράπεζα να μου δώσει κι άλλο δάνειο.. Έγιναν όλα τα γυρίσματα και η ΕΡΤ πλήρωσε τα 4/5 του μεριδίου της δέκα χρόνια μετά. Εν τω μεταξύ οι τόκοι τρέχανε… Έγιναν πενήντα αναμεταδόσεις στη Γαλλία. Αυτή η πανσπερμία γλωσσών, Ευρωπαίοι, Έλληνες, Άραβες… είναι πολύ ενδιαφέρουσα.

Πώς μεταφέρεται η λογοτεχνία στην τηλεόραση;

Το συγκεκριμμένο έργο είναι κλασσική περίπτωση διασκευής: πώς μπορεί ένα λογοτεχνικό έργο με πολλές αφηγηματικές και ποιητικές σελίδες, χωρίς πολύ διάλογο και δράση να γίνει ένα δράμα που να σφύζει από ζωή και συγκρούσεις.

Το 1971, οι Ακυβέρνητες Πολιτείες κέρδισαν στη Γαλλία το βραβείο καλύτερου ξένου μυθιστορήματος. Απέσπασαν ευνοϊκές κριτικές χάρη και σ’ ένα συγκεκριμένο κλίμα που επικρατούσε στη Γαλλία και στις πολιτικές ανησυχίες του κόσμου ή καθαρά για τη λογοτεχνική του αξία;

Για τη λογοτεχνική του αξία αλλά και την πρωτοτυπία του θέματος μέσα στην πολιτική κατάσταση της εποχής εκείνης. Είναι μπλεγμένες οι προσωπικές, ιδιωτικές ιστορίες μέσα στις πολιτικές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και όλη αυτή η περιοχή ήταν στη γαλλική σφαίρα επιρροής, μιλούσαν γαλλικά. Αυτό αφορά φυσικά τους Γάλλους. Όπως και το Κουαρτέτο του Αλεξανδρινού Ντάρελ. Ένας από τους ήρωες του Τσίρκα είναι εμπνευσμένος μάλιστα από τον Ντάρελ.

Ο Ντάρελ όμως δεν έχει αυτή την πολιτική γεύση και το χρώμα του Τσίρκα. Έχει αναγνωριστεί πραγματικά η αξία της γραφής του ή τα παραπάνω έχουν πάρει το προβάδισμα;

Σίγουρα! Διαβάζεται σε μεγάλο βαθμό κι εδώ όπως και στην Ελλάδα. Πάντως είναι και οικεία η ατμόσφαιρα. Πολλοί Γάλλοι διανοούμενοι έχουν περάσει από τη Μέση Ανατολή. Υπάρχει ένα ενδιαφέρον γι’ αυτή την περιοχή. Αλλά είναι μεγάλη η δύναμη του ίδιου του έργου.  Στους Άγγλους βέβαια δεν είχε μεγάλη επιτυχία, ήταν άλλη η ματιά τους στην Ανατολή.

Είναι οικουμενικός ο Τσίρκας;

Νομίζω πως ναι. Επειδή γράφει απλά. Δεν έχει ένα ιδιαίτερο ύφος όπως έχει ο Προυστ.

Έχει πολλή ένταση.

Ναι αλλά βγαίνει από το υλικό. Ζει πάνω σ’ένα ηφαίστειο, οπότε αναγκαστικά αυτό που γράφει είναι ηφαιστειώδες. Ό,τι έχει γραφτεί πάνω σε ηφαίστειο είναι πάντα ενδιαφέρον και λογοτεχνικά.

Ο Τσίρκας, όπως ο Σεφέρης, ο Καβάφης, στέκονται σε ένα άλλο στερέωμα και γι’ αυτό συνομιλούν με άλλα μεγέθη.

Ο Καβάφης είναι επηρεασμένος από την ελληνιστική περίοδο, έχει διεθνώς μοναδικό εξωτισμό που δεν είναι αυτός της Ανατολής αλλά της ελληνιστικής περιόδου. Δεν έχει σχέση με το κλίμα του Τσίρκα.

Όχι. Ανήκουν θέλω να πω σε μια περιφέρεια, κοσμοπολίτικη, η οποία τροφοδότησε με σπουδαία πολιτισμικά παράγωγα ουσιαστικά – όπως και με τον ιταλόφωνο Κάλβο και το Σολωμό από την άλλη – τη μητροπολιτική Ελλάδα, εγκλωβισμένη πάντα σε άλυτα θέματα περί της πολιτισμικής της ταυτότητας, σε μια αδιέξοδη προοπτική στο παρελθόν, χαρακτηριστικά που δεν βοήθησαν στη δημιουργία συμπαγούς σώματος με ανοιχτούς πόρους που να αναπνέουν, υγιών κοινωνικών ιστών και αστικής τάξης..

Δεν είναι τυχαίο το ότι αρέσει διεθνώς ο Καβάφης ή ο Σεφέρης. Η μητρική του Κάλβου ήταν τα ιταλικά και του Καβάφη τα αγγλικά. Ο Παλαμάς δεν θα διαβαστεί ποτέ παραέξω, είναι βέβαιο. Στην Ελλάδα υπάρχει μια ελληνοελληνική θεώρηση των πραγμάτων – Εφταλιώτης κλπ – και μεταφέρεται και στον κινηματογράφο αυτό. Ο Τσίρκας γεννήθηκε όπως το ρεμπέτικο τραγούδι, έχει έρθει σε επαφή μουσικά και γλωσσικά με πάρα πολλές κουλτούρες, ανατολικές, δυτικές. Δεν πρόκειται για δημοτική ποίηση και η ελληνική λογοτεχνία βγήκε μέσα από το δημοτικό τραγούδι, μην το ξεχνάμε αυτό.  Στην περιφέρεια ήταν καλύτερες οι σχέσεις με τον κόσμο..

* Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες κυκλοφορούν σε νέα επιμελημένη έκδοση,
με σχόλια και σημειώσεις από τη Χρύσα Προκοπάκη, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

αναδημοσίευση από το περιοδικό Highlights
Ιούλιος-Αύγουστος 2007

***

Ροβήρος Μανθούλης, 16.07.2013: "Να ανασταλεί η προβολή των Ακυβέρνητων Πολιτειών!" 

***

Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες ως παράδειγμα δεσμού της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και πολιτισμού με τον Αραβικό κόσμο (εκδήλωση και ομιλία της Μπουμπουλίνας  Νικάκη στη Βηρυτό, σε συνεργασία με τον κριτικό, ποιητή, καθηγητή φιλοσοφίας, Ισκάνταρ Χάμπας, UNESCO, το 2009, υπό της αιγίδα της Ελληνικής Πρεσβείας http://www.20mars.francophonie.org/8334-La-litterature-contemporaine-grecque-et-le-monde-arabe

To ντοκιμαντέρ του Τάσου Ψαρρά για τον Στρατή Τσίρκα και τις διεθνείς πολιτικές αναταράξεις που εκφράστηκαν στη Μέση Ανατολή στην εποχή του (σειρά της ΕΡΤ  “Εποχές και Συγγραφείς”) online στο link http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=8470&tsz=0&autostart=0

Theatre Cultures
Μπορείτε να εγγραφείτε με email στις προτάσεις του Theatre Cultures
ΕΔΩ μπορείτε να λαμβάνετε πληροφορίες του Facebook Theatre Cultures
(νέο)

Iskandar Habache

Φθινόπωρο

Δεν ήξερες πως το παρόν
είναι ένα σύννεφο μόνο
κι ύστερα δεν θα το ξαναδείς ποτέ
το βράδυ αυτό
μένουν ακίνητοι
οι αιώνες
Μη λες
πως έχεις καιρό
είναι πιο στενή η νύχτα απ' ό,τι
φαντάζεσαι.

Σε μια στιγμή
πέφτει η ώρα του αποχωρισμού

Άκου αυτά τα δέντρα
κάποιος ταράζει τον ύπνο

είναι φθινόπωρο.

Ανάμνηση

Κανείς δεν θυμάται τη
νύχτα
δεν θυμάται τα λόγια
ή τα δάκρυα της απόγνωσης

κανείς

εκεί κάτω βρίσκονται
και είναι φθινόπωρο πάντα

εκεί κάτω βρίσκονται
της ανάμνησης ύπνος

Μέταλλο

Όταν το λευκό ξεριζώνεις
του μεσημεριού
άσε τον πόθο να περάσει.

Τί κάνεις μ'αυτό το μέταλλο
που σ' ακολουθεί;

***

Ο Ισκάνταρ Χάμπας, γεννήθηκε το 1963 στη Βηρυττό. Είναι ποιητής, κριτικός ξένης λογοτεχνίας στη λιβανέζικη εφημερίδα Assafir, μεταφραστής ξένης λογοτεχνίας (Tabucchi, Conrad, Paz, Char, Ponge). Διδάσκει σε ατελιέ λογοτεχνικής μετάφρασης και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βηρυττού (Η επίδραση της ελληνικής σκέψης στην Αραβική Αναγέννηση).

Ως κριτικός, πέρα από τον Καβάφη και το Σεφέρη, έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ποίηση του Ρίτσου, η οποία “επηρέασε μια ολόκληρη γενιά Αράβων ποιητών κατά τη δεκαετία του ’80”, όπως υποστηρίζει, αλλά και με άλλους σύγχρονους Έλληνες ποιητές, μεγαλύτερης η μικρότερης εμβέλειας, όπως ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο Νίκος Καρούζος ή ο Κώστας Μαυρουδής. Μόλις κυκλοφόρησε από εκδοτικό οίκο της Δαμασκού βιβλίο 400 σελίδων με ποίηση του Γιάννη Ρίτσου μεταφρασμένη στα αραβικά από τον ίδιο.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος σημαντικών περιοδικών Λόγου και Τέχνης της Βηρυτού όπως τα Μικρόβια. Έχει γράψει δοκίμια επάνω στην ποίηση, πεζά και ποιητικές συλλογές: Πορτραίτο μεταλλικού Άνδρα, Μισό Μήλο, Αιχμές Νύχτας κ.α.. Η ποίηση του Χάμπας, κατά βάση ελεγειακού χαρακτήρα, έχει μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, φιλανδικά, ιταλικά, ισπανικά, κουρδικά, πορτογαλικά, τουρκικά, κινέζικα, ισπανικά. O ίδιος θεωρείται από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του και έχει τιμηθεί πολλές φορές ως προσκεκλημένος σε πολυάριθμες χώρες, καθώς και με υποτροφίες μακρόχρονης φιλοξενίας για συγγραφείς στη Γαλλία.

Theatre Cultures
Μπορείτε να εγγραφείτε με email στις προτάσεις του Theatre Cultures
ΕΔΩ μπορείτε να λαμβάνετε πληροφορίες του Facebook Theatre Cultures
(νέο)

«Τζόρνταν», των Αννα Ρέυνολντς και Μόιρα Μπουφίνι, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη.

Μια συγκλονιστική μαρτυρία, βασισμένη στην αληθινή ιστορία της Σίρλεϊ Τζόουνς στη σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου, έως τις 29/05/13.

Τον σπαρακτικό μονόλογο ερμηνεύει η διακεκριμένη με το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» αλλά και με το Βραβείο Κοινού 2011 του περιοδικού «Αθηνόραμα», Μαρίνα Ασλάνογλου.

Λίγα λόγια για το έργο

Σε μια αίθουσα αναμονής του δικαστηρίου, η Σίρλεϊ περιμένει την ετυμηγορία των δικαστών. Ο βάναυσος εραστής της, αλλά και η πρόνοια θέλουν να της πάρουν το παιδί, όμως εκείνη δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον Τζόρνταν, ούτε ο Τζόρνταν χωρίς εκείνη.

Mια αληθινή ιστορία, που το κεντρικό πρόσωπο, η Σίρλεϋ Τζόουνς αποκάλυψε στην Άννα Ρέυνολντς, τη μια από τις δύο συγγραφείς, όταν οι δυό τους ήταν συγκρατούμενες στη φυλακή.

«Τζόρνταν», ένα έργο που παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα τις θεατρικές περιόδους 2010-11 & 2011-12, με την Μαρίνα Ασλάνογλου να ερμηνεύει – σύμφωνα με τις εξαιρετικές κριτικές- με πάθος, ευαισθησία και σπαραγμό τη Σίρλεϊ και, τελικά, να κατορθώνει να δώσει στον θεατή όχι μελαγχολία, αλλά ευφορία.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης
Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης
Ερμηνεύει η Μαρίνα Ασλάνογλου

Λήξη παραστάσεων: Τετάρτη 29/05/2013

Ημέρες Παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο
Τετάρτη 21.00, Σάββατο 18.00

Τιμές εισιτηρίων:

Κανονικό εισιτήριο:  12 ευρώ
Φοιτητικό- Ομαδικό: 10 ευρώ
Άνεργοι: 5 ευρώ

Προπώληση εισιτηρίων:

Ταμεία ΚΘΒΕ, Kαταστήματα Public Θεσσαλονίκης, www.public.gr, Τηλ: 13855 viva.gr

Ώρες λειτουργίας ταμείων

Eταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (Εθνικής Αμύνης 2): Τρίτη-Κυριακή: 9.30 π.μ.-21.30 μ.μ
Βασιλικό Θέατρο (Πλατεία Λευκού Πύργου): Τρίτη-Κυριακή: 9.30 π.μ.-21.30 μ.μ

Τηλ. κρατήσεων: 2315 200200

ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (Πλατεία Λευκού Πύργου)

Theatre Cultures
Μπορείτε να εγγραφείτε με email στις προτάσεις του Theatre Cultures
ΕΔΩ μπορείτε να λαμβάνετε πληροφορίες του Facebook Theatre Cultures
(νέο)

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, θέλοντας να συμβάλει στον διάλογο για το αν γράφεται θέατρο, σήμερα, στην Ελλάδα και σε θέματα που αφορούν στη μορφή, το ύφος αλλά και τη θεματολογία των σύγχρονων ελληνικών έργων, εγκαινιάζει την «Πρώτη Γραφή». Πρόκειται για μια νέα δράση που θα προσπαθήσει να δώσει ένα «πρώτο δείγμα γραφής», φιλοδοξώντας να φέρει κοντά ανθρώπους του θεάτρου, συγγραφείς και κοινό.

Η «Πρώτη Γραφή» προτείνει έξι νέα ελληνικά κείμενα, που δεν έχουν παρουσιαστεί στη σκηνή, γραμμένα από ισάριθμους νέους συγγραφείς (τέσσερις εκ των οποίων κάνουν την πρώτη τους απόπειρα στη θεατρική γραφή), ηλικίας 25 έως 40 ετών. Σε συνεργασία μαζί τους, ηθοποιοί του ΚΘΒΕ αναλαμβάνουν να δώσουν ζωή στα κείμενα αυτά, μέσα από μια «πρώτη ανάγνωση», με τη μορφή αναλογίου.

Πρόκειται για έργα που συλλέχθηκαν από το σύνολο των κειμένων, τα οποία στέλνονται κάθε χρόνο στο ΚΘΒΕ, ως προτάσεις για το ρεπερτόριό του. Η απουσία σύγχρονων ελληνικών κειμένων από το ρεπερτόριο των θεάτρων, η συχνή χρήση κειμένων μη θεατρικών με τη μορφή συρραφών ή διασκευών για το θέατρο καθώς και η επικράτηση του ξένου ρεπερτορίου στάθηκαν το έναυσμα για μια συγκροτημένη προσπάθεια, αφενός ανάδειξης αξιόλογων νέων κειμένων και αφετέρου εξέλιξης της θεατρικής γραφής μέσα από τη διαδικασία της ζύμωσης με τους ηθοποιούς και μιας πρώτης παρουσίασης στο κοινό.

Η «Πρώτη Γραφή», δεν είναι τελικά, παρά το αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της ζύμωσης: ανάμεσα στο συγγραφέα, το κείμενο και την «παράσταση».

Συντελεστές:
Επιμέλεια Δράσης: Αμαλία Κοντογιάννη
Εικαστική Επιμέλεια: Δήμητρα Γιοβάνη
Ηχητική επιμέλεια: Στέλιος Ντάρας
Φωτιστική επιμέλεια: Θεόδωρος Καραπίντσιος
Επιμέλεια βίντεο: Άντα Λιάκου
Οργάνωση Παραγωγής: Δημοσθένης Πάνος

• Τα κείμενα έχουν υποστεί επεξεργασία για τις ανάγκες του αναλογίου

Στο πλαίσιο της «ΠΡΩΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ», θα παρουσιαστούν τα εξής κείμενα:

1. «DEMONSTRATION» της Λαμπρινής Αγγελίδου – Τρίτη 21 Μαΐου, 8μ.μ.
Η Πόλις: Λαμπρινή Αγγελίδου
Ο Άντρας: Γιάννης Καραμφίλης

Επιμέλεια Κίνησης: Κώστας Γεράρδος

Η Λαμπρινή Αγγελίδου είναι ηθοποιός. Είναι η πρώτη της απόπειρα στη θεατρική γραφή.

2. «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕ ΓΡΑΦΤΗΚΕ» του Κώστα Καραφύλλη– Τρίτη 21 Μαΐου, 9μ.μ.

Αφηγητής: Στέργιος Τζαφέρης
Δικαστής: Χρίστος Νίνης
Δάσκαλος: Γιώργος Σφυρίδης
Έμπορος: Θανάσης Δισλής
Στρατηγός: Γιάννης Χαρίσης
Μητέρα: Σοφία Καλεμκερίδου
Ερωμένη: Ελένη Κιλινκαρίδου

Ο Κώστας Καραφύλλης ασχολείται με τη θεατρική γραφή από το 2000. «Η ιστορία που δε γράφτηκε» αποτελεί την τέταρτη κατά σειρά παρουσία του στο χώρο του θεάτρου.

3. «‘ΑΥΤΕΙ’ ΜΕΣΑ ΤΟΥ» του Δημήτρη Καρακάση– Τετάρτη 22 Μαΐου, 8μ.μ.

Παύλος: Ιορδάνης Αϊβάζογλου
Θωμάς: Χρήστος Νίνης
Ειρήνη: Πολυξένη Σπυροπούλου
Χρήστος: Θάνος Φερετζέλης

Ο Δημήτρης Καρακάσης είναι ψυχίατρος. Ασχολείται με τη ζωγραφική και τον κινηματογράφο. Είναι η πρώτη του απόπειρα στη θεατρική γραφή.

4. «Ο ΚΑΝΙΒΑΛΟΣ» του Δημήτρη Ζουγκού– Τετάρτη 22 Μαΐου, 9μ.μ.

Ένκι: Κωνσταντίνος Χατζησάββας
Μέλχιοτ: Γιάννης Ρήγας
Ινάννα: Λίλα Βλαχοπούλου
Κλαρόν: Τρυφωνία Αγγελίδου
Κύριος: Βαγγέλης Χαλκιαδάκης
Πατέρας – Παιδάκι: Ελένη Κιλινκαρίδου

Ο Δημήτρης Ζουγκός είναι συγγραφέας και ποιητής. Έργο του έχει βραβευθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού.

5. «ΕΞΙ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΒΗΜΑΤΑ» της Στέλλας Παπαδημητρίου– Πέμπτη 23 Μαΐου, 8μ.μ.

Αυτή: Λίλα Βλαχοπούλου
Η Άλλη: Πολυξένη Σπυροπούλου

Η Στέλλα Παπαδημητρίου είναι υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Είναι η πρώτη της απόπειρα στη θεατρική γραφή.

6. «ΟΙ ΚΑΝΑΠΕΔΕΣ» του Ευριπίδη Ταρασίδη– Πέμπτη 23 Μαΐου, 9μ.μ.

Αίσωπος: Θάνος Φερετζέλης
Όμηρος: Βαγγέλης Χαλκιαδάκης
Αστική Δημοκρατία: Τρυφωνία Αγγελίδου
Παπάς: Θανάσης Δισλής
Σάμουελ Μπέκετ: Γιώργος Σφυρίδης
Πραγματικότητα: Αμαλία Ταταρέα
Φόβος: Λίλα Βλαχοπούλου
Τρόμος: Κωνσταντίνος Χατζησάββας

Ο Ευριπίδης Ταρασίδης σπουδάζει κινηματογράφο. Είναι η πρώτη του απόπειρα στη θεατρική γραφή

Η «ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΦΗ» θα ολοκληρωθεί την Πέμπτη 23 Μαΐου στις 10.00 μ.μ. με ανοιχτή συζήτηση – Στρογγυλό τραπέζι: « Σύγχρονο ελληνικό έργο: γράφεται; δημοσιεύεται; ανεβαίνει; »

«Πρώτη Γραφή»: 6 συγγραφείς …σε αναλόγιο
21, 22 & 23 Μαΐου2013 στο Μπαρ Καλλιτεχνών (7ος όροφος), Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών στις 8μ.μ.

Είσοδος ελεύθερη
Θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας

EΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ (ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΗΣ 2)
Τηλ. πληροφοριών: 2315 200200

 


Theatre Cultures
Μπορείτε να εγγραφείτε με email στις προτάσεις του Theatre Cultures
ΕΔΩ μπορείτε να λαμβάνετε πληροφορίες του Facebook Theatre Cultures
(νέο)


	

Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες στην Ανατολική Ευρώπη

1945-1989

Κατερίνα Τσέκου

Εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ
ISBN: 978-960-221-577-7,  σελ. 215, σχ. 14x21
α’ έκδοση Απρίλιος 2013
τιμή  15,00 € (χωρίς ΦΠΑ)

Στο βιβλίο επιχειρείται μια σύντομη αλλά σφαιρική παρουσίαση της ιστορίας των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων στις Ανατολικές χώρες, από την αρχή της –συμβολικά το καλοκαίρι του 1949– έως την κατάρρευση του  σοσιαλισμού το 1989. Γιατί και πώς έγιναν δεκτοί από τις «Λαϊκές χώρες» (αρχικά τις όμορες) άμαχοι από τις εμπόλεμες περιοχές του Εμφυλίου πολέμου, παιδιά του «παιδομαζώματος», μάχιμοι του ΔΣΕ κ.ά.; Πώς οργανώθηκε και πώς εξελίχθηκε η ζωή τους στις προσφυγικές κοινότητες; Πώς διατηρήθηκε η «ελληνικότητα» (και στις νέες γενιές); Γιατί κράτησε τόσα χρόνια η «αναγκαστική υπερωρία»; Πότε επιτράπηκε και πώς δρομολογήθηκε η επιστροφή στην  Ελλάδα;

Ανεξάρτητα από την αρχικά ανομοιογενή σύνθεσή τους (πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική), οι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες έγιναν αποδέκτες του «σοσιαλιστικού  πατερναλισμού» των Κομμουνιστικών Κομμάτων στις χώρες φιλοξενίας τους. Το ΚΚΕ αναγνωρίστηκε άτυπα από τα κόμματα αυτά ως κόμμα εξουσίας και από τους πρόσφυγες, κομμουνιστές και μη, ως ρυθμιστής της ζωής τους, ακόμη και της οικογενειακής και προσωπικής. Αυτό, ως «Κόμμα Πατέρας», διαχειρίστηκε μέσω των οργανώσεών του την επανένωση των οικογενειών, τις συνθήκες διαβίωσης, την εκπαίδευση των προσφύγων και των παιδιών τους, την εργασιακή τους απασχόληση, τους γάμους, τον επαναπατρισμό τους.

Η Κατερίνα Θ. Τσέκου είναι απόφοιτος του Τμήματος Ιστορικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ., με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιστορία των Σλαβικών Λαών του ίδιου Τμήματος, και Διδάκτωρ του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Άρθρα  της έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά και  συλλογικούς τόμους. Το 2010 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Επίκεντρο το βιβλίο της Προσωρινώς διαμένοντες…Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας (1948 – 1982).

Κύκλοι / Ιστορίες του Joël Pommerat

από τον θίασο Κανιγκούντα

Ένα κείμενο για το εξημερωμένο θηρίο που λέγεται «Ευρωπαίος». Τιμημένο με το κορυφαίο βραβείο Μολιέρου το 2010, το έργο συγκλόνισε το γαλλικό κοινό όταν παίχτηκε, κατόπιν πρόσκλησης του Peter Brook προς τον Πομμερά, στο περίφημο παρισινό θέατρο Bouffes du Nord. Στιγμές της ευρωπαϊκής καθημερινότητας από το Μεσαίωνα μέχρι σήμερα, με ήρωες απλούς πολίτες και ιππότες, υποτελείς και αφέντες, εραστές και οικογενειάρχες, παρουσιάζονται φορτισμένες με πολιτικο-κοινωνική κριτική, μεταφυσική ματιά, υποδόριο χιούμορ αλλά και αγωνία. Το βλέμμα του Πομμερά είναι στραμμένο στη χαμένη τιμή της μεγάλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Ευρώπης: τον ανθρωπισμό.

Η ομάδα Κανιγκούντα ανεβάζει το έργο σαν ένα παράδοξο τσίρκο δωματίου και αναρωτιέται: Τι απέμεινε στην αμοραλιστκή Ευρώπη των κεφαλαιαγορών από τον ανθρωπισμό; Η κατανάλωση; Το Άουσβιτς; Η φτώχεια και η εξαθλίωση στις μητροπόλεις; Η θρησκοληψία; Η αρχή και το τέλος του ευρώ; Οχτώ ηθοποιοί ερμηνεύουν περισσότερους από σαράντα ρόλους, με τη μουσική του Ligeti συνοδοιπόρο στη σκηνική αυτή ονειροφαντασία.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γιάννης Λεοντάρης σκηνοθετεί Ζοέλ Πομμερά. Στην Πειραματική Σκηνή «Τέχνης», τη σεζόν 2008-2009, ανέβασε με επιτυχία το έργο του Πομμερά Οι έμποροι.

Κείμενο: Joël Pommerat
Μετάφραση: Λουίζα Μητσάκου
Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια – Σχεδιασμός ήχου: Γιάννης Λεοντάρης
Σκηνικά – Κοστούμια: Θάλεια Ιστικοπούλου
Φωτισμοί: Μαρία Γοζαδίνου
Επιμέλεια αυτοσχεδιασμών: Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αιμιλία Βάλβη
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Μαρία Παπαϊωάννου
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Γιάννης Αναστασάκης, Ανθή Ευστρατιάδου, Ευθύμης Θέου, Μαρία Μαγκανάρη, Θέμης Πάνου, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Γιώργος Φριντζήλας

Η φωτογραφία με τίτλο ECFRASI TRISTE, 2012 που χρησιμοποιείται στην παράσταση είναι ευγενική παραχώρηση της φωτογράφου Teresa Emanuele.

3 – 21 Απριλίου (εκτός Δευτέρας & Τρίτης)

Μικρή Σκηνή
Ώρα έναρξης: 21:00

Εισιτήρια: 18 € | Μειωμ. 10 €

***

Ο θίασος Κανιγκούντα δημιουργήθηκε το 2005 από τους ηθοποιούς Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Μαγκανάρη, Γιώργο Φριντζήλα, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου και τον σκηνοθέτη Γιάννη Λεοντάρη, ενώ στη συνέχεια διευρύνθηκε με την συμμετοχή και άλλων ηθοποιών.

Πώς προέκυψε η ονομασία της ομάδας Κανιγκούντα; Στην εμβληματική κινηματογραφική ταινία Η Έβδομη Σφραγίδα (1957) του Ingmar Bergman, ο Σκατ, θεατρίνος σε έναν περιπλανώμενο μεσαιωνικό θίασο, κατά τη διάρκεια μιας υπαίθριας παράστασης σε ένα χωριό, κλέβει τη Λίζα, τη ζωηρή γυναίκα του σιδερά, εγκαταλείπει το θίασό του και για μέρες περιπλανιέται μαζί της στα σκανδιναβικά δάση. Κατά τη διάρκεια της ερωτικής τους περιπέτειας, ο Σκατ δίνει στη Λίζα το όνομα-ρόλο Κανιγκούντα. Εκείνη, το αποδέχεται.

Η ομάδα συνεργάστηκε με τη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών για πρώτη φορά το 2011. Η παράσταση πόλη-κράτος παίχθηκε αρχικά στη Στέγη και ένα χρόνο μετά, με τη στήριξη της Στέγης, ταξίδεψε στο Théâtre de la Ville στο Παρίσι, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Εργοτάξια της Ευρώπης».

***

Πληροφορίες παραστάσεων και τηλεφωνική πώληση εισιτηρίων:
Tηλ.: 210 900 5 800 (Δε-Κυρ: 9:00-21:00)

Εκδοτήρια εισιτηρίων:
ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ
Λεωφόρος Συγγρού 107-109
Ωράριο λειτουργίας: Δε-Κυρ: 12:00-21:00

www.sgt.gr

Theatre Cultures
Μπορείτε να εγγραφείτε με email στις προτάσεις του Theatre Cultures
ΕΔΩ μπορείτε να λαμβάνετε πληροφορίες του Facebook Theatre Cultures
(νέο)

«Σκοπός της τέχνης», έλεγε ο Ζαν Ανούιγ, «είναι να δίνει σχήμα στη ζωή». Και σκοπός του δεύτερου γαλλόφωνου Low Budget Festival, που διοργανώνει το www.tospirto.net σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος στο αγαπημένο Γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, είναι να δώσει σχήμα (και βήμα) στη σύγχρονη γαλλική δραματουργία μέσα από τη δημιουργική ματιά τεσσάρων ελλήνων σκηνοθετών.

Δημήτρης Λιγνάδης «Η θύελλα επιμένει» του Ενζό Κορμάν

13 – 16 Απριλίου. Δείτε το βίντεο

Σύλβια Λιούλιου «Στο σπίτι περιμένοντας τη βροχή» του Ζαν Λυκ Λαγκάρς (συνέντευξη με τον Φρανσουά Μπερέρ, συνοδοιπόρου και εκδότη του Λαγκάρς, που οργάνωσε το διεθνές τριετές φεστιβάλ για τον Λαγκάρς)

17 – 20 Απριλίου. Δείτε το βίντεο

Έκτορας Λυγίζος «Οι Πολεμιστές» του Φιλίπ Μινυανά

21 – 24 Απριλίου. Δείτε το βίντεο

Μαριάννα Κάλμπαρη «Γκιγιόμ γλυκιά μου» του Γκιγιόμ Γκαλιέν

25 – 28 Απριλίου. Δείτε το βίντεο

Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Γενική είσοδος: 10 ευρώ
Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκινάει 29 Μαρτίου
Προπώληση:  www.mcf.gr, στα καταστήματα Public και στα Ταμεία του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 
206, Ταύρος), 210 3418579 (Δευ-Παρ 11:00 - 14:00)

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

13 - 16 Απριλίου
«Η θύελλα επιμένει»
του Ενζό Κορμάν
Ώρες έναρξης: 19.30 (13/4) & 21.30 (14-16/4)

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιγνάδης
Μετάφραση: Μαρία Ευσταθιάδη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Μητροπούλου
Επιμέλεια κοστουμιών: Εύα Νάθενα
Παίζουν: Μάνος Σταλάκης, Βασίλης Μπουλουγούρης

Η επί σκηνής «πρόταση» κάθε σκηνοθέτη, δεν είναι παρά ένα κλάσμα. Οι δύο όροι του οποίου είναι αφενός η αρχική «ανάγνωση» του έργου, το «όραμα», η «σύλληψη» της απόδοσής του και, αφετέρου, οι δυνατότητες σκηνικής πραγμάτωσης των… παραπάνω, σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες, τις οποίες επιβάλλουν τα δεδομένα: χώρος παράστασης/χρόνος δοκιμών/παροχές παραγωγής/έμψυχο υλικό κλπ. Αυτό το «παιχνίδι» της αναλογίας μεταξύ… διαθέσεων και διαθεσιμοτήτων, μεταξύ ιδεατού και εφικτού, με λίγα λόγια, μεταξύ του «θέλω» και του «μπορώ», είναι που για ‘μενα κάνει μαγευτικό το δύσβατο μονοπάτι κάθε σκηνοθεσίας. Είναι αυτό το παιχνίδι το οποίο σκέφτηκα να «διατηρήσω» επί σκηνής στην παράσταση του έργου του Κορμάν: Ενός έργου που, ανεξαρτήτως… πλοκής, μιλάει για τον ηθοποιό ως άνθρωπο μα και ως καλλιτεχνική «ψυχοσύνθεση», για τα ερέβη της ανθρώπινης ψυχής, για την απομυθοποίηση των ανθρώπινων «ιστοριών»! Και όλα αυτά τα εκφράζει με ένα… κρυπτικό τρόπο, με ένα κείμενο φαινομενικά ρεαλιστικό αλλά κατά βάθος βαθειά ποιητικό. Έτσι λοιπόν, κράτησα την παράσταση ως ένα… παιγνιώδες σκαρίφημα, μια απόπειρα σκηνικής ανάγνωσης του έργου κατά την οποία οι δυο ηθοποιοί πασχίζουν να προσπελάσουν τους δυο ρόλους, χρησιμοποιώντας τα μέσα που υποβάλλει ο συγκεκριμένος σκηνικός χώρος, τις δυνατότητες του αυτοσχεδιασμού, μα-κυρίως-το «εξουσιαστικό» χιούμορ με το οποίο είναι ενδεδυμένο το εξαιρετικό τούτο έργο! Δ.Λ.

17 - 20 Απριλίου
«Στο σπίτι περιμένοντας τη βροχή»
του Ζαν Λυκ Λαγκάρς
Ώρες έναρξης: 23.30 (17 & 20/4), 21.30 (18 & 19/4)

Μετάφραση: Δημήτρης Φίλιας
Σκηνοθεσία-Δραματουργική Επεξεργασία: Σύλβια Λιούλιου
Ηχητική Εικόνα: Γιώργος Πούλιος
Φωτισμοί: Εβίνα Βασιλακοπούλου
Κοστούμια: Βέρικο Μγκελάτζε
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θεανώ Βασιλείου
Παίζουν (αλφαβητικά): Ιωάννα Παππά, Έλενα Τοπαλίδου

Δύο γυναίκες αναμετρώνται με την έννοια της αναμονής και της διάψευσης των ελπίδων. Δύο γυναίκες που θα μπορούσαν να είναι μία -η ίδια- ή και κάθε γυναίκα, αντιμέτωπες με το πένθος. Τραγικές ηρωίδες που στέκονται στο κατώφλι μιας αστικής πόρτας για να υποδεχθούν εκείνον που θα έρθει ή για να ξεπροβοδίσουν εκείνον που φεύγει για πάντα. Μια ελεγεία στον ανθρώπινο πόνο. Μια ελεγεία στη γυναικεία ύπαρξη που ορίζεται από την έννοια της καρτερικότητας σε ένα γαλλικό έργο που αναζητά τις ρίζες του στην αρχαία ελληνική τραγωδία και δικαιώνεται μέσα από τον τσεχωφική και τη μεταγενέστερη ευρωπαϊκή δραματουργία. Λόγοι-μονόλογοι γυναικών που προσπαθούν εμμονικά να βρουν τις κατάλληλες λέξεις για να χωρέσουν τον ανθρώπινο πόνο και βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωπες με την έννοια της αποτυχίας του προφορικού λόγου. Πόσες λέξεις χρειάζονται άραγε για να εκτονωθεί το πένθος για έναν αδερφό ή ένα γιο, έναν άνδρα που τον περιμένεις αιώνες και που φτάνει «με τα μάτια του ποτέ ξανά ανοιχτά» μόνο και μόνο για να σε βυθίσει στην αέναη απουσία της ελπίδας; Ο Ζαν Λυκ Λαγκάρς αθροίζει στο έργο του «Στο σπίτι περιμένοντας τη βροχή» όλες τις σταγόνες της γυναικείας απελπισίας. Είναι ακριβώς τόσες όσες χωρούν σε ένα σπίτι με γυναίκες που πενθούν για το θάνατο ενός αγοριού – του μόνου αγοριού της οικογένειας. Σ.Λ.

21 - 24 Απριλίου
«Οι Πολεμιστές»
του Φιλίπ Μινυανά
Ώρα έναρξης: 21.30

Μετάφραση: Ιωάννα Μαμακούκα
Σκηνοθεσία: Έκτορας Λυγίζος
Σκηνικό-κοστούμια: Κλειώ Μπομπότη
Φωτισμοί: Δημήτρης Κασιμάτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Εύα Βλασσοπούλου
Μακιγιάζ: Ιωάννα Λυγίζου
Παίζουν: Γιάννης Παπαδόπουλος, Γιάννης Κλίνης, Έλενα Μεγγρέλη, Έκτορας Λυγίζος

Τρεις στρατιώτες επιστρέφουν από το μέτωπο αμέσως μετά το τέλος του πολέμου. Θα συναντήσουν στο ίδιο μέρος τη γυναίκα της ζωής τους –αυτήν που υπήρξε ερωμένη και των τριών στη διάρκεια του πολέμου. Θα τη διεκδικήσουν πρώτα με τα λόγια κι έπειτα με τον μόνο τρόπο με τον οποίο έχουν εκπαιδευτεί να λύνουν τις διαφορές τους: κάνοντας πόλεμο.

Τέσσερα πληγωμένα παιδιά που αναγκάστηκαν να ενηλικιωθούν απότομα, αλλά κανένα τους δεν έχει πραγματικά μεγαλώσει. Τέσσερα παιδιά που έχουν ανάγκη να πουν τις ιστορίες τους από τον πόλεμο, αλλά ακόμα πιο πολύ να ξαναζήσουν τις ιστορίες αγάπης που αφήσανε στη μέση.

Ένα ιδιόμορφο ραντεβού μιας Πηνελόπης με τρεις επίμονους μνηστήρες γραμμένο ως πολεμική και ερωτική κωμωδία, παιγμένο ως φαρσοκωμωδία με φόντο τον πόλεμο και στημένο ως γιορτή προς τιμήν των πεσόντων. Ε.Λ.

25 - 28 Απριλίου
«Γκιγιόμ γλυκιά μου»
του Γκιγιόμ Γκαλιέν
Ώρα έναρξης: 21.30

Μετάφραση: Δήμητρα Κονδυλάκη
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Σκηνικά-κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννης Καπελέρης
Παίζουν: Βασίλης Μαυρογεωργίου και η ομάδα «ΚΑΤΑΛΑΘΟΣ» (αλφαβητικά): Φωτεινή Αθερίδου, Ιωάννης Καπελέρης,
Φωτεινή Μπακλατζίογλου, Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Κώστας Σιλβέστρος.

«Η πρώτη μνήμη που έχω από τη μητέρα μου: είμαι τεσσάρων με πέντε ετών.

Η μαμά καλεί τους αδελφούς μου και μένα να φάμε φωνάζοντας: “Αγόρια και Γκιγιόμ! Τρώμε!”… Η τελευταία φορά που μίλησα στη μητέρα μου ήταν προχτές. Κλείνοντας το τηλέφωνο μου είπε : “Φιλάκια γλυκιά μου!”. Ας πούμε λοιπόν ότι ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο φράσεις, υπήρξε κάποια παρεξήγηση…»

Αυτή ακριβώς η «παρεξήγηση» ώθησε τον κωμικό ηθοποιό και σκηνοθέτη Γκιγιόμ Γκαλιέν να γράψει έναν καθαρά αυτοβιογραφικό μονόλογο με αφοπλιστική ειλικρίνεια, τρελό χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Επισημαίνει ότι δε θέλει να γκρινιάξει ή να δώσει εξηγήσεις για τη ζωή του, απλώς να λύσει αυτή την παρεξήγηση που τον οδήγησε σε μια σειρά από απίστευτες, κωμικοτραγικές περιπέτειες που πέρασε θέλοντας και μη, μέχρι να ανακαλύψει τι στ’ αλήθεια θέλει και ποιος πραγματικά είναι.

Κεντρικό θέμα της παράστασης, λοιπόν, είναι η πορεία που διαγράφει κανείς προσπαθώντας να ορίσει την ερωτική του ταυτότητα και συμπεριφορά, αλλά και την ίδια τη ζωή που επιθυμεί να ζήσει εγκαταλείποντας τη σφαίρα επιρροής της οικογένειάς του. Αν καταφέρει φυσικά να την εγκαταλείψει…

Ο Γκιγιόμ-Βασίλης Μαυρογεωργίου στήνει με τη βοήθεια των «ΚΑΤΑΛΑΘΟΣ» συμπρωταγωνιστών του, ένα αυτοσχέδιο «σόου» προς τιμήν της μητέρας του. Στόχος του, να ζωντανέψει με πολύ χιούμορ τις περιπέτειες που σημάδεψαν τη ζωή του για να καταφέρει να της πει επιτέλους ότι… Μ.Κ.

2.03 -  28.04.2013
Σάββατο 21:15
Κυριακή 19:15

Η Θεατρική Ομάδα Δράσης ΣΑΡΔΑΜ παρουσιάζει

το έργο του Ματέι Βίσνιεκ

«Εθνικότητα μου το Χρώμα του Ανέμου»

Ματέϊ Βίσνιεκ:
«Οι όμορφες θλιβερές ιστορίες είναι πλέον παγκόσμιες»

Το έργο αποτελεί σύνθεση μικρών θεατρικών έργων του συγγραφέα, επιλεγμένα και δεξιοτεχνικά μεταφρασμένα από την Έρση Βασιλικιώτη. Η παραμόρφωση της ύπαρξης, η βία της εξουσίας, η ανθρώπινη ματαιοδοξία, η συνειδητοποίηση της ματαιότητας, η φαντασίωση της επανάστασης, η ανοησία του πολέμου αλλά και το όραμα που γεννά την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, αποτυπώνονται σ΄αυτό το έργο του Ματέι Βισνιέκ με κυνισμό, χιούμορ και λυρισμό.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Παπαγιάννης
Χοροκίνηση: Άντα Χριστίδου
Προετοιμασία Ηθοποιών(acting coaching): Φένια Προβελεγγίου
Μουσική: Henri Kergomard, Nokalypse, Γιάννης Παπαγιάννης
Σκηνικά - Κοστούμια - Φωτισμοί: Παναγιώτης Δημουλέας
Βοηθός ενδυματολόγου: Πηνελόπη Μαυροδάκου
Κατασκευή σκηνικού: Κώστας Αβραμιώτης

Παίζουν οι Ηθοποιοί:

Σωτήρης Βενέτης
Μαίρη Δημουλέα
Βασίλης Ζώης
Μαριάννα Μάνου
Ελένη Ορφανού
Υρώ Πυρένη
Παναγιώτης Ταρνάρης
Δων Χριστοδούλου

Εισιτήριο: 10€, φοιτητικό – κάρτα ανεργίας 5€

Tηλέφωνο κρατήσεων : 6984782622(what’s up), 2103428650

θέατρο Αλκμήνη
Αλκμήνης 12, Πετράλωνα (πλησιέστερο μετρό "Κεραμεικός")
Τηλ.: 2103428650

Theatre Cultures
Μπορείτε να εγγραφείτε με email στις προτάσεις του Theatre Cultures
ΕΔΩ μπορείτε να λαμβάνετε πληροφορίες του Facebook Theatre Cultures
(νέο)

 στα γαλλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους
20:30 στην κεντρική σκηνή
διάρκεια: 80'

Κείμενο & Σκηνοθεσία: Joël Pommerat
Καλλιτεχνικός συνεργάτης: Philipe Carbonneaux
Σχεδιασμός φωτισμών: Eric Soyer, με τη βοήθεια του Renaud Fouquet
Σκηνικά: Eric Soyer
Κοστούμια: Isabelle Deffin
Ήχος: François Leymarie
Ηχητική έρευνα: Yann Priest
Μουσική: Antonin Leymarie
Κατασκευές: Thomas Ramon – A travers Champs
Βίντεο: Renaud Rubiano
Ερμηνεύουν: Eric Forterre, Ludovic Molière, Hervé Blanc, Jean-Claude Perrin, Patrick Bebi

«H ιστορία του εμπορίου είναι η ιστορία της ανθρωπότητας» μοιάζει να μας λέει ο Ζοέλ Πομμερά σε αυτό το έργο του, όπου παρακολουθούμε δύο ιστορίες σε δύο διαφορετικές εποχές. Στην πρώτη, βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όπου τέσσερις παλαίμαχοι πλασιέ προσπαθούν να μυήσουν έναν νεαρό ιδεαλιστή στα κόλπα της δουλειάς. Εκείνος, όμως, επηρεασμένος από τα ιδεώδη του Μάη του ’68, αρνείται να αποδεχτεί τους νόμους της αγοράς. Αντιμέτωπος με το δίλημμα «άνεργος ή ανήθικος;», οδηγείται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Στη δεύτερη ιστορία, σαράντα χρόνια μετά, στις αρχές του 21ου αιώνα, ο αλλοτινός ιδεαλιστής έχει μεταμορφωθεί σε παντοδύναμο έμπορο και προσπαθεί να μυήσει τέσσερις άλλους άντρες, χρεοκοπημένους και παροπλισμένους από την αγορά εργασίας, σε μια καταναλωτική λογική.

Το βαθιά ουμανιστικό θέατρο του Πομμερά, με τη μορφή της παραβολής, μας μιλά για το τέλος των ιδεολογιών και την κυριαρχία του καπιταλισμού, για την αλληλεγγύη και τα όρια της ηθικής. Ένα καίριο ρητορικό ερώτημα αναδύεται από το έργο του: μήπως, τελικά, εκείνο που όλοι εμπορευόμαστε δεν είναι παρά η ίδια η ύπαρξή μας;

• Ο Ζοέλ Πομμερά (γενν. 1963), όπως ο ίδιος έχει παραδεχτεί, ήταν ένα προβληματικός κι αδιάφορος μαθητής, ο οποίος βρήκε το νόημα της ζωής του στο θέατρο, σε ηλικία 12 ετών, όταν επισκέφθηκε, παρέα με τους γονείς του, το Φεστιβάλ της Αβινιόν.

• Τριάντα χρόνια μετά, τον Ιούλιο του 2006, ο Πομμερά βρέθηκε στο περίφημο γαλλικό φεστιβάλ ως συγγραφέας και σκηνοθέτης τριών παραστάσεων, με εξαντλημένα όλα τα εισιτήρια από τους φανατικούς θαυμαστές του.

• «Θα ‘θελα να γράφω ένα έργο το χρόνο για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες» είχε δηλώσει ο Πομμερά το 2006, όταν έλαβε το πρώτο βραβείο της Ένωσης Γάλλων Κριτικών για το έργο του Αυτό το παιδί, το οποίο, παρεμπιπτόντως, ανέβηκε πριν από δύο χρόνια και στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία της Φρόσως Λύτρα. Η διαρκής συγγραφική παραγωγή του Πομμερά αποδεικνύει πως έχει μείνει απόλυτα πιστός στις τότε δηλώσεις του.

• «Δραματικά ποιήματα» αποκαλεί ο Πομμερά τα έργα του και «θέατρο της πραγματικότητας» το σκηνοθετικό του ιδίωμα, με το οποίο αντιτάσσεται ευθέως στο νατουραλισμό. Όλα τα έργα του δουλεύονται από τον ίδιο και την ομάδα του κατά τη διάρκεια των προβών σαν πρότζεκτ εν εξελίξει. Ομαδικά, επίσης, αποφασίζονται η σκηνογραφία, οι φωτισμοί και ο ηχητικός σχεδιασμός των παραστάσεών τους.

• Ο Πομμερά είναι από το 2010 (και μέχρι το 2013) μόνιμος καλλιτεχνικός συνεργάτης στο Ateliers Berthier του Odéon-Théâtre de l’Europe και στο Εθνικό Θέατρο των Βρυξελλών.

• Το 2006, ο Πήτερ Μπρουκ τον χαιρέτισε άξιο διάδοχό του, παραχωρώντας του το περίφημο παρισινό θέατρό του, Bouffes du Nord, για μια τριετία. Εκεί, μαζί με την ομάδα του, την Compagnie Louis Brouillard, έστησαν, μεταξύ άλλων, το site-specific θέαμα Cercles/Fictions για το οποίο έλαβαν το Βραβείο Μολιέρου, το γαλλικό αντίστοιχο του βραβείου Tony.

Παραγωγή: Compagnie Louis Brouillard

Συμπαραγωγή: Comédie de Béthune / Centre Dramatique National Nord Pas-de-Calais, Béthune 2011 – Capitale régionale de la Culture, Sainte-Maxime / Le Carré, Théâtre de l’Union / Centre Dramatique National du Limousin, Saint-Valéry en Caux / Le Rayon Vert, Théâtre d’Arles / Scène conventionnée pour des écritures d’aujourd’hui, Théâtre d’Evreux / Scène nationale Evreux Louviers, CNCDC – Centre National de création et de diffusions culturelles de Châteauvallon, Le Parvis – Scène nationale Tarbes Pyrénées, Le Granit / Scène nationale de Belfort

Με την υποστήριξη του Coupe d’Or, scène conventionnée de Rochefort

ΕΙΣΙΤΉΡΙΑ
Τιμές εισιτηρίων:  15 – 18 – 28 €,  Μειωμ. 10 - 12 - 15 €
Parking "Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών"
www.sgt.gr

 

 
Theatre Cultures
You can subscribe to email updates from Theatre Cultures
Here you can join Facebook Theatre Cultures community