Γιάννη Βαρβέρη «Η κρίση του θεάτρου, ΣΤ’», εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Γιάννης Βαρβέρης

Η κρίση του θεάτρου, ΣΤ’

κείμενα θεατρικής κριτικής 2010-2011

Αυτός είναι ο έκτος και τελευταίος τόμος κειμένων θεατρικής κριτικής του Γιάννη Βαρβέρη, μιας παράλληλης δραστηριότητας που συνόδευσε σταθερά (από το 1976 ως το 2011) την ποιητική δημιουργία του. Όλα τα κείμενα έχουν δημοσιευθεί στην εφημερίδα « Καθημερινή » από το τέλος του 2010 έως και το καλοκαίρι του 2011 – τα τρία τελευταία μετά θάνατον.

Ο Γιάννης Βαρβέρης (Αθήνα, 1955-2011) υπήρξε ποιητής, κριτικός, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών. Στράφηκε στη λογοτεχνία και δημοσίευσε έντεκα ποιητικές συλλογές (ποιήματά του έχουν ανθολογηθεί και μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες), μεταφράσεις από την Αττική Κωμωδία (Αριστοφάνη, Μένανδρο) και την ξένη λογοτεχνία, και πλήθος θεατρικών κριτικών, που έχουν συγκεντρωθεί σε πέντε τόμους.

ISBN: 978-960-221-575-3, σελ. 86, σχ.14x21
α’ έκδοση Φεβρουάριος 2013
εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ
www.alexandria-publ.gr/

Facebook εκδόσεις Αλεξάνδρεια



Ελάτε στο facebook Theatre Cultures άν σας "αρέσει" (πατήστε εδώ) Για να λαμβάνετε τις ενημερώσεις/προτάσεις του Theatre Cultures πηγαίνετε στην αρχική σελίδα και εγγραφείτε στο newsletter του: κατόπιν ενεργοποιείστε την εγγραφή πατώντας επάνω στο σχετικό σύνδεσμο που θα λάβετε αργότερα στο email σας

«Γυναίκα, εικαστικά, κινηματογράφος» & έκθεση Ιρανών εικαστικών

Στο πλαίσιο της Έκθεσης

UNEXPOSED

με έργα 40 νέων γυναικών εικαστικών από το Ιράν

διοργανώνονται:

 Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013, στις 19:00
Συνομιλία:
"Γυναίκα, Εικαστικά και Κινηματογράφος"
Είσοδος ελεύθερη
Κράτηση θέσεων
Σάββατο 9 και Κυριακή 10 Μαρτίου 2013
Κινηματογραφικό διήμερο
9 αποκαλυπτικά ντοκιμαντέρ από Ιρανές Σκηνοθέτιδες
για τη θέση της γυναίκας στο Ιράν 
Τιμή εισιτήριου: 3€ ανά προβολή
2,5€ για πάνω από μια προβολή

___________________________________________________________________________________________

Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013, στις 19:00

Συνομιλία:  « Γυναίκα, Εικαστικά και Κινηματογράφος »

Συμμετέχουν:

Δρ. Ασάλ Μπαγκερί Γκριφατόν Διδάκτωρ Γλωσσολογίας και Σημειολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης
Φέρυ Μάλεκ-Μαντανί Επιμελήτρια Έκθεσης, Ιστορικός Τέχνης
Ελένη Κυπραίου Τεχνοκριτικός, Επιμελήτρια Εκθέσεων

Την Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013, στις 19:00 εγκαινιάστηκε από το μη κερδοσκοπικό οργανισμό Art Cantara, στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης η ξεχωριστή έκθεση UNEXPOSED – που αποτελείται από « μη εκτεθειμένα » έργα που δημιούργησαν 40 νέες γυναίκες εικαστικοί που ζουν στο Ιράν.

Η έκθεση πλαισιώνεται με μία Συνομιλία την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013, στις 19:00 (Ημέρα της Γυναίκας) με θέμα: « Γυναίκα, Εικαστικά & Κινηματογράφος » ανάμεσα στις κ. κ. Δρ. Ασάλ Μπαγκερί Γκριφατόν Διδάκτορα Γλωσσολογίας και Σημειολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, Φέρυ Μάλεκ-Μαντανί Επιμελήτρια Έκθεσης, Ιστορικό Τέχνης και Ελένη Κυπραίου Τεχνοκριτικό, Επιμελήτρια Εκθέσεων (ομιλίες αγγλικά/γαλλικά).

Αίθουσα: Κινηματογράφος
Είσοδος: Ελεύθερη
Κράτηση Θέσεων: 210 34 18 579, Καθημερινά 11:00-14:00

Βιογραφικά στοιχεία Ομιλητριών

H Ιρανο-Βελγίδα Φέρυ Μάλεκ Μαντανί έχει σπουδάσει κατ΄ αρχή στο Ιράν και στη συνέχεια στο Βέλγιο (κοινωνικές επιστήμες – νομική), όπου και ζει.  Από το 1999 έως το 2008 ήταν Διευθύντρια του Πολιτιστικού Κέντρου Omar Khayam και από το 2010 έως και το 2013 διευθύνει μία επιχορηγούμενη από την Ευρωπαϊκή Ένωση δράση για τις γυναίκες στο Ιράν, στο πλαίσιο του ευρύτερου προγράμματος: Τέχνες και Κοινωνία των πολιτών 2010-2013. Έχει οργανώσει Εκθέσεις Ζωγραφικής και Φωτογραφίας, Συζητήσεις, Κινηματογραφικές βραδιές, Συνέδρια κ.α. πάντα σχετικά με το Ιράν (π.χ. Περσική καλλιγραφία και μικρογραφία » Στο Senghor Espace (σε συνεργασία με το Πολιτιστικό Κέντρο d’Etterbeek, « Ο παγκόσμιος άνθρωπος σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία: ένα ταξίδι στον κόσμο των Αρμενίων του Ιράν » στο Σπίτι του Βιβλίου κ.α.) Έχει ιδρύσει το μη κερδοσκοπικό Σύλλογο τέχνης ART CANTARA με τον οποίο από το 2001 διοργανώνει Εκθέσεις, Συναυλίες, Συζητήσεις, Προβολές σε Βέλγιο και Ιράν σε συνεργασία με καλλιτέχνιδες του Ιράν και του Βελγίου και έχει πάρει μέρος /συντονίσει διάφορες δράσεις όπως: το Δίκτυο φιλίας γυναικών στο Βέλγιο και το Ιράν (2004) – « Γυναίκες και κοινωνίες σε μετάβαση » 2006-2010 (σε συνεργασία με το Amazon) κ.α.

Είναι Ιδρυτικό μέλος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Γυναικών Σκηνοθέτιδων « Damen draaien » Βρυξέλλες (2009)- Συντονίστρια διαπολιτισμικών συναντήσεων στα σχολεία των Βρυξελλών (2001-2008) -Συντονίστρια Συνεδρίου για την κατάσταση των γυναικών στο Ιράν (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) κ.α.

Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις τέχνες, τις γυναίκες κ.α. στο Ιράν, ενώ παράλληλα εργάζεται ως μεταφράστρια και ορκωτή διερμηνέας (περσικά / γαλλικά) στα βελγικά δικαστήρια.

***

Η Ασάλ Μπαγκερί Γκριφατόν είναι Διδάκτωρ μετά τιμών Γλωσσολογίας και Σημειολογίας από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι, με διατριβή πάνω στις σχέσεις αντρών/γυναικών στον μετεπαναστατικό Ιρανικό κινηματογράφο. Κάτοχος μεταπτυχιακών τίτλων μετά τιμών σε Γλωσσολογία, Σημειολογία και Γαλλική γλώσσα από το Πανεπιστήμιο René Descartes στο Παρίσι.

Έχει συμμετάσχει σε πάμπολλες εφαρμοσμένες έρευνες και συνέδρια και έχει γράψει άρθρα, πάντα με θέμα τις Γυναίκες και τον Ιρανικό κινηματογράφο. Έχει δουλέψει ως σύμβουλος σε εταιρία κινηματογραφικής διανομής, διοργανωτής συνεδρίων και μεταφραστής ιρανικών έργων και βιβλίων.

Έχει διδάξει σε διάφορα Γαλλικά Πανεπιστήμια: Επικοινωνία και Διαπροσωπικές Σχέσεις (Πανεπιστήμιο της Rennes 1 έως και σήμερα), Γενική Γλωσσολογία και Σημειολογία (Πανεπιστήμιο Ανατολικού Παρισιού-Créteil), Επικοινωνία και Γλώσσες και Ιστορία της Γλωσσολογίας (Σορβόννη), Δεξιότητες Προφορικού και Γραπτού Λόγου (Πανεπιστήμιο Ανατολικού Παρισιού-Marne La Vallée).

***

Η Ελένη Κυπραίου έχει σπουδάσει Φιλολογία και Ιστορία της Τέχνης. Είναι μέλος της Διεθνούς ένωσης τεχνοκριτικών AICA. Από το 1992 έως και σήμερα έχει επιμεληθεί πολλές Εκθέσεις. Είναι Διευθύντρια του Μουσείου Μπουζιάνη και της Πινακοθήκης Γ. Ν. Βογιατζόγλου.

___________________________________________________________________________________________

Σάββατο 9 και Κυριακή 10 Μαρτίου 2013
Κινηματογραφικό διήμερο

9 αποκαλυπτικά ντοκιμαντέρ από Ιρανές Σκηνοθέτιδες
για τη θέση της γυναίκας στο Ιράν

Το Σάββατο 9 και την Κυριακή 10 Μαρτίου 2013 διοργανώνεται επιπλέον και ένα Κινηματογραφικό Διήμερο όπου θα προβληθούν 9 ντοκιμαντέρ που έχουν σκηνοθετήσει γυναίκες από το Ιράν με θέμα τη θέση της γυναίκας στο Ιράν, πολλά από αυτά βραβευμένα σε Διεθνή Φεστιβάλ και Διαγωνισμούς. Τα ντοκιμαντέρ θα προβληθούν στα περσικά με αγγλικούς υπότιτλους.


Τα Ντοκιμαντέρ

Rough Cut  (2008)
Ντοκιμαντέρ της  Firouzeh  KHOSROVANI
22 λεπτά, Περσικά με αγγλικούς υπότιτλους

Με 12 διεθνή βραβεία στις αποσκευές του το ντοκιμαντέρ Rough Cut σε σενάριο και σκηνοθεσία της Firouzeh Khosrovani, είναι μια αιχμηρή ματιά πάνω στη θέση της γυναίκας στο σύγχρονο Ιράν. Οι κούκλες βιτρίνας στα μαγαζιά της Τεχεράνης τροποποιούνται για να ελαχιστοποιηθούν τα γυναικεία τους χαρακτηριστικά, και αποτελούν μια εκ παραδρομής αλληγορία για τα καλυμμένα σώματα και τις ψυχές των σύγχρονων Περσίδων.

Iran unveiled and veiled again/Το Ιράν αποκαλύπτεται και καλύπτεται ξανά (2012)
Ταινία μικρού μήκους της  Firouzeh  KHOSROVANI
13 λεπτά, Περσικά με αγγλικούς υπότιτλους

Η σκηνοθέτης χρησιμοποιεί αρχειακό υλικό από το οικογενειακό της αρχείο και αυτό της ιταλικής Cinnecittà για να εξηγήσει τη διττή ταυτότητα των γυναικών του Ιράν. Γυναίκες « ακάλυπτες » δια νόμου από το 1936, και πάλι « καλυμμένες » με την υποχρεωτική παλινόρθωση της μαντήλας, πάλι δια νόμου – το 1979 – από το νέο επαναστατικό σύνταγμα της χώρας.

Virgin/ Παρθένα (2009)
Ντοκιμαντέρ της Tahereh HASSANZADEH
47 λεπτά, Περσικά με αγγλικούς υπότιτλους

Ένα απαγορευμένο στο Ιράν ντοκιμαντέρ με θέμα την παρθενία. Ο τρόπος συμπεριφοράς των νεαρών κοριτσιών του Ιράν, σήμερα, σύμφωνα με τον Ισλαμικό νόμο και τις συντηρητικές παραδόσεις. Αποκορύφωμα η εξέταση του υμένα, για να λάβουν το απαραίτητο πιστοποιητικό παρθενίας.

We Are Half of Iran's Population/ Είμαστε ο μισός πληθυσμός του Ιράν  (2009)
Ντοκιμαντέρ της  Rakhshan  Bani  E’TEMAD
47 λεπτά, Περσικά με αγγλικούς υπότιτλους

Η πιο γνωστή Ιρανή σκηνοθέτης, διεθνώς, μεταφέρει τους θεατές τρείς μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές της χώρας και ρίχνει άπλετο φως στην πραγματικότητα της κατάστασης στο Ιράν. Ένα ευρύ φάσμα γυναικών με διαφορετικά πιστεύω και οπτικές γωνίες – απλές, κοσμικές και θρησκευόμενες – θέτουν ερωτήματα στους υποψήφιους προέδρους.

Με το πέρας της ταινίας, στην οποία ο μελλοντικός πρόεδρος Αχμαντινετζάντ αρνείται να συμμετάσχει, τρία άτομα που έλαβαν μέρος σ’ αυτήν μπαίνουν φυλακή, θύματα των μαζικών μετεκλογικών συλλήψεων.

ARTICLE 61/ Άρθρο 61 (2005)
Ντοκιμαντέρ της  Mahvash  SHEIKHOLESLAMI
76 λεπτά, Περσικά με αγγλικούς υπότιτλους

Το άρθρο 61 του ισλαμικού ποινικού κώδικα ορίζει: « Σε περίπτωση που κάποιος, ενώ υπερασπίζεται τη ζωή του, την τιμή, την αγνότητα, την περιουσία ή την ελευθερία από κάθε άμεση ή επικείμενη επίθεση, κάνει μια ενέργεια η οποία αποτελεί αδίκημα […] , δεν θα πρέπει να διώκεται και να τιμωρείται. »

Σπάνια το άρθρο αυτό ισχύει για τις γυναίκες. Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται σε γυναίκες που, για να προστατέψουν τον εαυτό τους ή τα παιδιά τους, διέπραξαν φόνο. Η φυλακή Evin της Τεχεράνης βουίζει από ιστορίες γυναικών που μιλάνε ειλικρινά για τη ζωή και τα τραγικά γεγονότα που τις έστειλαν εκεί.

Tabous -Zohreh & Manouchehr/ Ταμπού  (2004)
Μυθοπλασία/Ντοκιμαντέρ της  Mitra  FARHANI
70 λεπτά, Περσικά με αγγλικούς υπότιτλους

Η Μ. Farhani, κέρδισε το βραβείο Teddy, το 2002 στο Βερολίνο, για την πρώτη της κινηματογραφική προσπάθεια με το Just a Woman, στο δεύτερο της έργο, Ταμπού, διερωτάται τον τρόπο που η αγάπη και η σεξουαλικότητα βρίσκουν το δρόμο τους ανάμεσα στις μυριάδες απαγορεύσεις της σύγχρονης ιρανικής κοινωνίας. Η ταινία θέλει να αποκαλύψει την αντίφαση ανάμεσα στο σήμερα και το χτες, σε μια χώρα που άλλοτε συνδύαζε αρμονικά το Ισλάμ, τον πολιτισμό και την τέχνη της αγάπης.

The Birthday/ Τα γενέθλια (2006)
Ντοκιμαντέρ των  Negin  KIANFAR &  Daisy  MOHR
63 λεπτά, Περσικά με αγγλικούς υπότιτλους

Ενώ η ομοφυλοφιλία θεωρείται σημαντικό ταμπού στο Ιράν, όπως και στις περισσότερες μουσουλμανικές χώρες, το Κοράνι δεν κάνει καμία συγκεκριμένη αναφορά στους τρανσέξουαλ. Μετά από διάταγμα του Αγιατολαχ Χομεϊνί που επιτρέπει την εγχείρηση αλλαγής φύλλου, το έθνος έχει δείξει μια ανοχή στις τρανσέξουαλ, πράγμα σπάνιο για την Μέση Ανατολή.

Παρακολουθούμε λοιπόν ένα νεαρό άνδρα και την διαδικασία που ακολουθεί για να γίνει γυναίκα, μέχρι και μετά το τέλος της εγχείρησης.

An angel on my right shoulder/ Ένας άγγελος στον δεξί μου ώμο (2010)
Ντοκιμαντέρ της  Azadeh Bizar GUITY
52 λεπτά, Περσικά με αγγλικούς υπότιτλους

Νικήτρια πολλών ιρανικών κινηματογραφικών βραβείων, η σκηνοθέτις μας εξιστορεί την τραγική ζωή μιας εικοσάχρονης γυναίκας που έχει χάσει και τα δύο της νεφρά, και έπειτα από οκτώ χρόνια αρρώστιας, εγκαταλείπεται από την οικογένεια της. Ως από μηχανής θεά, εμφανίζεται μια απλή γυναίκα για να την φροντίσει, όπως κάνει με τόσες άλλες, με τη βοήθεια και τα χρήματα φιλάνθρωπων που την εμπιστεύονται.

Feminine/ Θηλυκές (2002)
Ντοκιμαντέρ της  Mahnaz  AFZALI
70 λεπτά, Περσικά με αγγλικούς υπότιτλους

Δημόσιες τουαλέτες σ ‘ένα πάρκο στην Τεχεράνη – μια ομάδα γυναικών χωρίς καταφύγιο, εγκαταλελειμμένες και παραμελημένες από την κοινωνία, συναντώνται εκεί και μιλάνε αποκαλυπτικά. Ιστορίες αληθινές, τραγικές, ειπωμένες ωμά. Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάστηκε σε 35 φεστιβάλ ανά τον κόσμο.

Το Πρόγραμμα προβολών

Σάββατο 9 Μαρτίου 2013

1η προβολή
18:00 Εισαγωγή - παρουσίαση του επόμενου φιλμ (30’)
18:30 Iran unveiled and veiled again (13’)
18:45 Παρουσίαση του επόμενου φιλμ (10’)
18:55 Tabous Zohreh & Manoutcher (66’)

20:00 Διάλλειμα 30’

2η προβολή

20:30 Παρουσίαση του επόμενου φιλμ (10’)
20:40 Feminine (70’)
21:50 Παρουσίαση του επόμενου φιλμ (10’)
22:00 Rough Cut (22’)

Κυριακή 10 Μαρτίου 2013

1η προβολή

15:00 Παρουσίαση του επόμενου φιλμ (10’)
15:10 The Code 61 (67’)

16:17 Διάλλειμα 30’

2η προβολή

16:50 Παρουσίαση του επόμενου φιλμ (10’)
17:00 The birthday (102’)

18:45 Διάλλειμα 30’

3η προβολή

19:15 Παρουσίαση του επόμενου φιλμ (10’)
19:25 Αn angel on my shoulder (52’)

20:20 Διάλλειμα 30’

4η προβολή

20:50 Παρουσίαση του επόμενου φιλμ (10’)
21:00 Virgin (52’)

21:52 Διάλλειμα 10’

5η προβολή

22:00 Παρουσίαση του επόμενου φιλμ (10’)
22:10 We are half of the people (40’)
Αίθουσα: Κινηματογράφος
Τιμή εισιτήριου: 3€ ανά προβολή
2,5€ για πάνω από μια προβολή
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78,  τηλ. 210 3418 550,  φαξ.  210 3418 570. Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:
info@mcf.gr Ιστοσελίδα:  www.mcf.gr
Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος)
Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση
Αγορά με πιστωτική κάρτα: 210 3418579, Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και στην Ιστοσελίδα του Ιδρύματος www.mcf.gr
Εισιτήρια προπωλούνται και στα καταστήματα Public: Σύνταγμα, Πειραιά, Γλυφάδας, Αγ. Δημητρίου Metro Mall,
Athens Mall Μαρούσι.

Στάθμευση στο εμπορικό κέντρο athensheart

Οι  θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ δικαιούνται δωρεάν στάθμευση στο Parking του εμπορικού κέντρου Athens Heart από Δευτέρα έως Σάββατο από τις 08:00 – 22:00. Από τις 22:00 έως τη 01:00 η χρέωση είναι 2,5€ και 1€ για κάθε επιπλέον ώρα στάθμευσης μετά από τη 01:01. Τις Κυριακές οι θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ θα επιβαρύνονται  με 2,5€ για χρήση του parking από τις 10.00  έως 01.00. Από τις 01.01πμ  θα επιβαρύνεται με κόστος 1€ για κάθε επιπλέον ώρα.

Πατήστε εδώ και γίνετε φίλοι της σελίδας 
Τheater Cultures Facebook

«Evaristo» with Ayşenil Şamlıoğlu, in Kumbaracı50…

Ayşenil Şamlıoğlu in "Evaristo"

“6 Üstü Oyun” No: 2, Continues through March!

March 18-19-20-21-22 at 20:30
March 25th at 20:30 Oyun Atölyesi

The second play of “6 Üstü Oyun” Project of Altidan Sonra Production’ “Evaristo” is written by playwright Civan Canova. The play made a premiere on January 28th and is directed by Nihal Koldaş.

Ayşenil Şamlıoğlu is on stage for « Evaristo ».

The play’s lighting design is by İsmail Sağır, stage and costume design by Başak Özdoğan, the photos of the play belong to James Hughes.

Comments of director Nihal Koldaş on the play:

“Evaristo« , is a play that attempts to speak about today, but sets its eyes on the past, present and even the future. The play greets the audience in a damp and dirty bunker and sways the expectance of the audience from one side to another. Evaristo, as defined by its playwright, is about the struggle of an ageless woman to hold on to life. It is an ambition to live… a story that lasts for decades. On the other hand, it is an observation on the recent social history of the world, gazing from an underground, dark bunker. It is both dark and brutal, but also crazy and fun at the same time. The playwright gives the audience an enormous freedom to position him/herself into the play.

Comments of playwright Civan Canova on the play

I wrote « Evaristo » with great joy. Writing some plays turns into a burden as the writing process lingers on. You strive to finish. But that was not the case this time. It was written “in a trice”, even though I was really busy with so many other things. If it were not for my dear friend Yiğit Sertdemir’s suggestion, I would have never written it. Six plays, six playwrights, six directors and six actors/actresses. It was a very appealing project. After seeing Kumbaraci50 stage I was even more eager to work. Affected by the space, all the thoughts and ideas I had been playing in my head for some time poured out of a woman’s mouth; a mad old, weary, somewhat familiar but very weird woman. “Indeed, when you look at the horizon you understand. There seems to be a weird redness… not only on the ocean side… but everywhere. The TV calls it “spring time”… but I can’t figure it out”. Like they say, “an onion makes you drink a whole bottle of raki”, this sentence in my head made me write a whole play.

“6 Üstü Oyun” Project

“6 Üstü Oyun” project is created by Altıdan Sonra Production. Some of the most productive Turkish playwrights got together within this project and every month starting from December one play will be making a premiere. Plays with the common theme of “TODAY” written by Ayşe Bayramoğlu, Civan Canova, Ebru Nihan Celkan, Mirza Metin, Yeşim Özsoy Gülan and Yiğit Sertdemir, will be performed by master actors and actresses.

“6 Üstü Oyun” project is created by Altidan Sonra Theater.
Art Director of the Project: Yiğit Sertdemir
www.altidansonra.com
http://kumbaraci50.com
 

Click here to "Like" and join Theatre Cultures facebook page
For receiving Theatre Cultures suggestions you can subscribe
to Theatre Cultures' newsletter on Home Page with your email,
then activate your subscription: click on the link that you will
receive in your email

Φεστιβάλ νέων θεατρικών ομάδων Off Off Athens

off-off Athens 5

Ιούνιος 2013

Φεστιβάλ νέων θεατρικών ομάδων για πέμπτο καλοκαίρι στο θέατρο Επί Κολωνώ

Ανταποκρινόμενοι στην επιθυμία ομάδων που έχουν ξανασυμμετάσχει, αλλά και σε έναν από τους βασικούς στόχους του θεάτρου μας να φιλοξενεί νέες καλλιτεχνικές φόρμες και προβληματισμούς το Επί Κολωνώ διοργανώνει και φέτος το φεστιβάλ off-off Athens τον Ιούνιο του 2013.

Στα τέσσερα προηγούμενα φεστιβάλ η συμμετοχή υπήρξε μεγάλη, ενώ πολλές από τις συμμετέχουσες παραστάσεις, προσελκύοντας το ενδιαφέρον και την αποδοχή, συνεχίστηκαν με επιτυχία μέσα στην επόμενη θεατρική περίοδο, είτε στο Επί Κολωνώ είτε σε άλλον χώρο.

Αν και νέες ιδέες κυοφορούνται για τη όλη διεξαγωγή του, παραμένει σταθερή η πρόθεσή μας να μη θέσουμε καλλιτεχνικά κριτήρια επιλογής. Η φυσιογνωμία του θεατρικού αυτού φεστιβάλ θα παραμείνει πλουραλιστική όπως έχει ήδη καθιερωθεί: Οι ομάδες που θα συμμετάσχουν θα έχουν την ευκαιρία και πάλι να πειραματιστούν ελεύθερα σε έναν καλλιτεχνικό «τόπο» – στην περίμετρο της αθηναϊκής θεατρικής σκηνής – με μόνο στόχο να ανθίσει η δημιουργική έκφραση.

Οι διαφορετικές αντιλήψεις των ομάδων για το θέατρο και την τέχνη γενικότερα, όπως και η συνάντησή τους με το θεατρόφιλο κοινό, δημιουργούν ένα κλίμα δημιουργικής αλληλεπίδρασης, άμιλλας και επικοινωνίας που συχνά μεταφέρεται “after hours” και στην αυλή του θεάτρου με τους συντελεστές των παραστάσεων να έρχονται σε άμεση επαφή με το κοινό, τις άλλες ομάδες και με επαγγελματίες του θεατρικού χώρου. Ένα πραγματικό open showcase.

Στα πλαίσια του off-off Athens, o χώρος μας, μαζί με τεχνική υποστήριξη, θα παρασχεθεί δωρεάν στους συμμετέχοντες, με τη διάθεση να σταθούμε αλληλέγγυοι στις νέες ομάδες, που αναζητούν τόπο και τρόπο έκφρασης, αλλά και να συνδράμουμε στην δημιουργία ενός κλίματος καλλιτεχνικής αναζήτησης. Μια ανάγκη που σήμερα είναι εντονότερη από ποτέ.

Οι δηλώσεις των ενδιαφερομένων θα πρέπει να υποβληθούν
μέχρι τις 31 Μαρτίου 2013
στο email του θεάτρου: xkolono@otenet.gr 
Περισσότερες πληροφορίες για τους όρους συμμετοχής
στον ιστότοπο www.epikolono.gr και
στο τηλέφωνο του θεάτρου: 210 5138067

Σημειωτέον ότι φέτος η διάρκεια των παραστάσεων δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 35 λεπτά.

 
 
 
Ελάτε στο facebook Theatre Cultures άν σας "αρέσει" (πατήστε εδώ)
Για να λαμβάνετε τις ενημερώσεις/προτάσεις του Theatre Cultures
πηγαίνετε στην αρχική σελίδα και εγγραφείτε στο newsletter του:
κατόπιν ενεργοποιείστε την εγγραφή πατώντας επάνω στο σχετικό
σύνδεσμο που θα λάβετε αργότερα στο email σας

«erofili synopsis» από την εταιρεία θεάτρου Χώρος

17.02 έως τις 17.03.2013
Πέμπτη έως Κυριακή, στις 21:00

 

« erofili synopsis »

Μια παράσταση βασισμένη στο αριστούργημα  του Γ. Χορτάτση.  Video της παράστασης εδώ

Εξεργασία Κειμένου – Διασκευή: Έλενα Μαυρίδου
Σκηνοθεσία – Σκηνικό: Σίμος Κακάλας 
Μουσική: Νίκος Βελιώτης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Δήμητρα Κούζα, Δήμητρα Λαρεντζάκη, Έλενα Μαυρίδου
Μάσκες: Μάρθα Φωκά
Σχεδιασμός Φωτισμού: Περικλής Μαθιέλλης
Σχεδιασμός Ήχου: Γιώργος Μαυρίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Καλακίδης
Voice training: Αθηνά Τρέβλια
Σύμβουλος – Φιλόλογος: Ναταλία Δεληγιαννάκη
Διεύθυνση Παραγωγής: Στέλα Τενεκετζή
Διάρκεια: 1 ώρα και 40 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Αίθουσα: black box, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Η παράσταση πραγματοποίησε την πρεμιέρα της στις 22 Ιουνίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2012.

Με την παράσταση erofili synopsis ο θίασος ολοκληρώνει την ερευνητική του δουλειά στην Κρητική Αναγέννηση (2007 – 2012). Μια θεατρική πρόταση, αποτέλεσμα της πορείας του θιάσου που ξεκίνησε με τον Απόκοπο του Μπεργαδή από 2007 μέχρι το 2011 (Διεθνές Κρητολογικό Συνέδριο – Ρέθυμνο) και συνεχίστηκε με δύο ασκησιολογικού χαρακτήρα σχεδιάσματα της Ερωφίλης (2008, 2010).

Ιστορικό Ερωφίλης

Η πρώτη επαφή του θιάσου με το έργο της Ερωφίλης ξεκίνησε το 2008.  Δημιουργήθηκε ένα σχεδίασμα παράστασης επικεντρωμένο στη ρυθμική κατανόηση θα λέγαμε του δεκαπεντασύλλαβου με όχημα συγκεκριμένους χορούς και μουσική της Κρήτης. Η εκδοχή εκείνη, Ερωφίλη – άσκηση 1, πραγματοποίησε την πρεμιέρα της στα Ζωνιανά και παρουσιάστηκε σε χωριά του Ρεθύμνου. Η δεύτερη εκδοχή της παράστασης, πιο ελεύθερη και ανοιχτή στην αφηγηματικότητα, Ερωφίλη – άσκηση 2,  φιλοξενήθηκε το καλοκαίρι του 2010 στη μικρή Επίδαυρο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου (ακολούθησε μετά τις παραστάσεις κρητικό γλέντι) ενώ στη συνέχεια πραγματοποίησε περιοδεία κυρίως σε αρχαιολογικούς χώρους (πρεμιέρα παράστασης στο Ηράκλειο, Κηποθέατρο Χατζιδάκι).

Σημείωμα σκηνοθέτη

Έργα που ξέρουμε τι συμβαίνει, ποιος έκανε τι, πως τελειώνουν. Άνθρωποι που δεν πρέπει να ερωτευτούν, αλαζονεία, ύβρις, η εξουσία που παραφέρεται, χοροί που σκοτώνουν βασιλιάδες, τετριμμένα πράγματα, η ιδία ιστορία ξανά και ξανά. Πως είναι δυνατόν να μην έλκει το ενδιαφέρον μας το κλασικό από τη στιγμή που ποτέ δεν απαγκιστρωνόμαστε από τα αρχέγονα λάθη μας; Μας αρέσει η ίδια ιστορία, πάντα μας αφορά, χιλιοειπωμένη, χιλιοπαιγμένη και ένας χορός γυναικών που αυτή τη φορά πρέπει  να σταματήσει να παρακολουθεί και να δώσει τη λύση.

ΣΙΜΟΣ ΚΑΚΑΛΑΣ

Λίγα λόγια για την Εταιρεία Θεάτρου Χώρος

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΧΩΡΟΣ συμπληρώνει οκτώ χρόνια περιοδείας ως θίασος ρεπερτορίου. Οι θεατρικές της παραγωγές – “Γκόλφω” του Σπ. Περεσιάδη, “Απόκοπος” του Μπεργαδή, “Ερωφίλη” του Γ. Χορτάτση, “Λιωμένο Βούτυρο” του Σ. Σερέφα – έχουν παρουσιαστεί σε διάφορες εκδοχές σε όλη την ελληνική περιφέρεια, σε παραμεθόριες περιοχές, σε αστικά κέντρα, σε Διεθνή Φεστιβάλ εντός και εκτός συνόρων. Έχει, μεταξύ άλλων, συνεργαστεί με Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, ΔΗΠΕΘΕ, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Εθνικό Θέατρο. Βραβεύτηκε το 2007 από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών για το σύνολο της δραστηριότητάς της και από το 2006 επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Εταιρεία Θεάτρου Χώρος σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου

Τιμές εισιτηρίων: 15€ Κανονικό

10€  Μαθητικό /Φοιτητικό / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ), Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ) & Ευρωπαϊκής Κάρτας Νέων/ Κάτοχοι Κάρτας Πολιτισμού/ Κάτοχοι Κάρτας Club IFA (Γαλλικού Ινστιτούτου) / Κάτοχοι Κάρτας ΙΤΙ (ΕΚΔΙΘ) /ΑμΕΑ / Άνω των 65

******

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78,  τηλ. 210 3418 550,  φαξ.  210 3418 570
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο : info@mcf.gr Ιστοσελίδα:  www.mcf.gr
Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος)
Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση
Αγορά με πιστωτική κάρτα: 210 3418579, Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και στην Ιστοσελίδα του Ιδρύματος www.mcf.gr
Εισιτήρια προπωλούνται και στα καταστήματα Public: Σύνταγμα, Πειραιά, Γλυφάδας, Αγ. Δημητρίου Metro Mall,
Athens Mall Μαρούσι.

Στάθμευση στο εμπορικό κέντρο athensheart

Οι  θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ δικαιούνται δωρεάν στάθμευση στο Parking του εμπορικού κέντρου Athens Heart από Δευτέρα έως Σάββατο από τις 08:00 – 22:00.

Από τις 22:00 έως τη 01:00 η χρέωση είναι 2,5€ και 1€ για κάθε επιπλέον ώρα στάθμευσης μετά από τη 01:01.

Τις Κυριακές οι θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ θα επιβαρύνονται με 2,5€ για χρήση του parking από τις 10.00 έως 01.00. Από τις 01.01πμ  θα επιβαρύνεται με κόστος 1€ για κάθε επιπλέον ώρα.


Η «Μασκαράτα» του Μιχαήλ Λέρμοντοφ, σε σκηνοθεσία Ρίμας Τουμίνας

State Academic E. Vakhtangov Theatre

« Masquerade »

του Mikhail Lermontov

Ένα κλασσικό θεατρικό αριστούργημα από το ιστορικό Θέατρο της Μόσχας

Διανομή:

Arbenin Evgeny Aleksandrovich Evgeniy Knyazev
Nina (η σύζυγος) Mariya Volkova, Olga Nemogai
Πρίγκιπας Zvezdich Leonid Bichevin
Βαρόνη Shtral Lidiya Velezheva, Marina Esipenko
Kazarin Afanasy Pavlovich Alexander Pavlov, Alexander Ryshenkov
Shprikh Adam Petrovich Mikhail Vaskov, Andrei Zaretskiy
Άγνωστος Yuriy Shlykov
Υπηρέτης Viktor Dobronravov
Χιονάνθρωπος Oleg Lopuhov 
Καλεσμένοι & χαρτοπαίχτες Anna Antonova, Vladimir Beldiyan, Mariya Berdinskih, Mikhail Vaskov, 
Irina Dymchenko, Andrei Zaretskiy, Eygeniy Kosyrev, Yuriy Kraskov, Alexander Pavlov, Alexander 
Ryshenkov, Ekaterina Simonova, Alexandra Streltsina, Vasilisa Suhanova, Mariya Shastina
Σκηνοθεσία: Rimas Tuminas
Σκηνογραφία: Adomas Yacovskis
Κοστούμια: Maxim Obrezkov
Σχεδιασμός φωτισμού: Maya Shavdatuashvili
Μουσική: Faustas Latenas
Στην παράσταση ακούγεται το Βαλς του Aram Khachaturyan

 

Όταν ένα από τα σημαντικότερα θέατρα της Ευρώπης (Vakhtangov) και ένας σκηνοθέτης με μοναδικό όραμα (Rimas Tuminas) ενώνουν τις δυνάμεις τους τότε δεν μπορούμε παρά να μιλάμε για ένα απίθανο, μεγαλοφυές αποτέλεσμα.

Μία νέα ανατρεπτική ματιά σε ένα κλασικό αριστούργημα της Ρωσικής δραματουργίας κι ένα θέατρο ανατρεπτικό, ιστορικό, μυθικό, που κουβαλά στις περγαμηνές του τη δόξα και το άρωμα όλου του Ρωσικού θεάτρου. Μια υπέροχη, σχεδόν μυστικιστική, συνάντηση που θα έχουμε την μοναδική ευκαιρία να απολαύσουμε στο Badminton, στις 22 και 23 Φεβρουαρίου 2013.

Η «Μασκαράτα» του Μιχαήλ Γιούριβιτς Λέρμοντοφ (1814-1841), σε σκηνοθεσία του Rimas Tuminas, είναι μια τραγική φάρσα, μία θλιβερή Commedia dell’ Arte, που σκύβει στο σήμερα και στριφογυρνά στους ήχους του Βαλς του Aram Khachaturyan, που μετά από δεκαετίες επιστρέφει στη σκηνή του Vakhtangov για την οποία είχε αρχικά γραφτεί. Το έργο αποκαλύπτει την ανελέητη αλήθεια για τους ανθρώπους και τον κόσμο στον οποίο ζουν, έναν κόσμο αυστηρό όπου η ηθική παραπαίει στην κόψη του ξυραφιού. Όμως η «Μασκαράτα» είναι επίσης μια γιορτή με μαγευτική μουσική, λαμπρά κοστούμια, μυστηριώδεις μάσκες, και δελεαστικές προτάσεις για γλέντι, όπου οι άνθρωποι διασκεδάζουν, συκοφαντούν και χαρτοπαίζουν, χωρίς να τους αναγνωρίζει κανείς, αφού πίσω από τις μάσκες είναι ελεύθεροι από τα πάντα, ακόμα κι από τους εαυτούς τους. Η Μασκαράτα είναι ένα παιχνίδι με τον σύντροφο και τη μοίρα του. Εδώ μπορούν να σε σκοτώσουν μόνο οι λέξεις και τα κουτσομπολιά. Και όταν πέφτουν οι μάσκες, τρέχουν καυτά δάκρυα συμπόνιας. Πόσο ελκυστικός και επικίνδυνος είναι ο κόσμος της… Μασκαράτας! Μια απερίσκεπτη ίντριγκα μεγαλώνει σα χιονοστιβάδα και κυλά πάνω στο θύμα. Πρόκειται για ένα όνειρο, στο οποίο ο σκηνοθέτης με την ανατρεπτική ματιά δίνει το βήμα στους ηθοποιούς και τους καθοδηγεί σε μια ανελέητη μάχη με τα πάθη, τις υποψίες και τις τύψεις τους.

Η «Μασκαράτα» είναι ένα ποιητικό θεατρικό έργο, σε τέσσερεις πράξεις. Αναφέρεται στην καλή κοινωνία της Αγίας Πετρούπολης και εστιάζει στο ανυπότακτο πνεύμα και τον ευγενή νου του πρωταγωνιστή, Eugene Arbenin. Συχνά, η βασική του πλοκή παρομοιάζεται με εκείνη στον Οθέλλο του Σαίξπηρ. Ο ήρωας του δράματος, ο Αρμπένιν, είναι ένας ευκατάστατος νεαρός προικισμένος μ’ ένα ανήσυχο πνεύμα και δυνατή θέληση. Γεννημένος στην υψηλή κοινωνία, πασχίζει μάταια να κερδίσει την ανεξαρτησία και την ελευθερία του. Ζει τη ζωή του σύμφωνα με τους νόμους που ορίζει η κοινωνία, και στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί την τιμή του, τυφλωμένος από την ζήλεια και την υπερηφάνειά του, καταλήγει στη δολοφονία της συζύγου του.

Το έργο γράφτηκε το 1835. Η αρχική εκδοχή περιείχε τρεις πράξεις και τελείωνε με τον θάνατο της Νίνα. Ο Lermontov, με την ελπίδα να πραγματοποιηθεί η παραγωγή του έργου, το παρουσίασε στο γραφείο λογοτεχνικής λογοκρισίας, που εκείνη την εποχή βρισκόταν υπό τη διεύθυνση της μυστικής αστυνομίας. Ο λογοκριτής δεν ενέκρινε το έργο, λέγοντας στον Lermontov ότι τα πάθη που παρουσίαζε ήταν πολύ δυνατά και ότι το έργο κατάκρινε κατά κάποιο τρόπο τα αποκριάτικα πάρτι που δίνονταν στο σπίτι της αριστοκρατικής οικογένειας των Engelhardt. Το έργο επεστράφη στον Lermontov για διορθώσεις. Ελπίζοντας να αποφύγει ριζικές αλλαγές στο κείμενο, ο Lermontov πρόσθεσε μια τέταρτη πράξη και εισήγαγε ένα νέο χαρακτήρα, τον Άγνωστο. Αυτό επέτρεψε στον Lermontov να δείξει ότι ο Αρμπένιν τιμωρήθηκε για την πράξη του. Όμως, ο λογοκριτής αρνήθηκε και πάλι να δώσει την έγκρισή του. Στη συνέχεια ο Lermontov τόλμησε μια μεγαλύτερη αναδιάρθρωση του έργου, αλλάζοντας μέχρι και τον τίτλο από Μασκαράτα σε Αρμπένιν. Όμως ακόμα και με αυτή τη «σακατεμένη» μορφή, το έργο δεν ικανοποίησε το λογοκριτή, και έτσι δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή όσο ο Lermontov βρισκόταν εν ζωή. Η μόνη εκδοχή του έργου που έχει διασωθεί είναι η δεύτερη με τις τέσσερεις πράξεις.


ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΑΓΚΤΑΓΚΟΦ

Το όραμα μιας θεατρικής ομάδας που θα μπορούσε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του θεατρικού κατεστημένου της Μόσχας, γεννήθηκε το 1911 μέσα από το βλέμμα και την σκέψη ενός σκηνοθέτη και ηθοποιού, του Eugene Vakhtangov. Κατά τη διάρκεια της θητείας του το πολλά υποσχόμενο νέο θέατρο είδε τον εαυτό του να κλέβει τις εντυπώσεις από τα υπόλοιπα πιο εμπορικά «παρακλάδια» του Moscow Art Theatre με δύο μόλις παραγωγές (Maeterlinkck: Le Miracle de Saint Antoine1921 και Gozzi : Turandor-1922). Έτσι το 1926, όπως ήταν αναμενόμενο, το θέατρο βαπτίστηκε οριστικά με το όνομα του δημιουργού του και οι σημαντικότεροι Ρώσοι σκηνοθέτες σπεύδουν για να γίνουν μέρος του οράματός του (Meyerhold, Popov, Zavadsky και Akimov). Ειδικά η ανορθόδοξη μετάφραση του Άμλετ από τον Akimov με τη μουσική του Shostakovich, το 1932, ήταν αυτή που σύστησε σε όλο τον κόσμο το θεατρικό αυτό μικρόκοσμο και προκάλεσε τα πρώτα κύματα θαυμασμού εντός και εκτός Ρωσίας. Ανάμεσα στους σημαντικούς επίσης σκηνοθέτες, που τρέχουν να συμβάλλουν στο μύθο, ανακαλύπτουμε και τους Okhlopkov και Pogodin όπως και μια ολόκληρη σειρά από ευφυείς νέους δημιουργούς που οδηγούν δεκαετία με τη δεκαετία το Θέατρο Vakhtangov στον 21ο αιώνα. Τα υψηλά καλλιτεχνικά στάνταρ και το ανατρεπτικό βλέμμα που εισάγουν με κάθε τους παράσταση, καταφέρνουν ως και τις μέρες μας και διατηρούν στη θέση του, τον μεγαλύτερο ίσως θεατρικό μύθο της Ρωσίας. Ένας από αυτούς τους ευφυείς νέους δημιουργούς, είναι και ο Rimas Tuminas.


ΜΙΧΑΗΛ ΓΙΟΥΡΙΒΙΤΣ ΛΕΡΜΟΝΤΟΦ

Ο Mikhail Yuryevich Lermontov (15 Οκτωβρίου 1814 – 27 Ιουλίου 1841), ρομαντικός συγγραφέας, ποιητής και ζωγράφος, επονομαζόμενος «ο ποιητής του Καύκασου», έγινε ο πιο σημαντικός Ρώσος ποιητής μετά το θάνατο του Αλ. Πούσκιν το 1837. Ο Lermontov θεωρείται ο απόλυτος ποιητής της Ρωσικής λογοτεχνίας, μαζί με τον Πούσκιν, και η μεγαλύτερη προσωπικότητα του Ρωσικού Ρομαντισμού. Η επιρροή του στη μετέπειτα λογοτεχνική δραστηριότητα της Ρωσίας γίνεται ακόμα αισθητή στη σύγχρονη εποχή, όχι μόνο μέσω της ποίησής του, αλλά και μέσα από την πρόζα του που ίδρυσε την παράδοση της Ρωσικής ψυχολογικής νουβέλας.

Γεννήθηκε στη Μόσχα από οικογένεια ευγενικής καταγωγής και μεγάλωσε στην περιοχή Tarkhany. Η μητέρα του πέθανε πολύ νωρίς, κι έτσι το μικρό Μikhail ανέλαβε η γιαγιά του. Είτε εξαιτίας της υπερβολικής της φροντίδας, είτε εξαιτίας των συνεχόμενων οικογενειακών εντάσεων, ο νεαρός Lermontov ανέπτυξε μια φοβισμένη και αλαζονική στάση. Όταν στα δέκα του αρρώστησε, η γιαγιά του τον πήγε στον Καύκασο να αναρρώσει κι εκεί γεννήθηκε ο έρωτάς του για την περιοχή αυτή.

Η πνευματική ατμόσφαιρα στην οποία μεγάλωσε ήταν παρόμοια με εκείνη του Πούσκιν. Η κυριαρχία της γαλλικής λογοτεχνίας είχε αρχίσει να δίνει δειλά τη θέση της στην αγγλική, και ο Λαμαρτίνος μοιραζόταν τη δημοτικότητά του με τον Μπάιρον. Από το 1830 έως το 1834 παρακολούθησε τη σχολή Ευελπίδων της Αγίας Πετρούπολης και εν ευθέτω χρόνο έγινε αξιωματικός της φρουράς. Εκείνη την εποχή άρχισε να ασχολείται και να γράφει ποίηση. Ανέπτυξε επίσης ένα έντονο ενδιαφέρον για τη Ρωσική ιστορία και τα μεσαιωνικά έπη, που αντικατοπτρίζεται στο έργο του The song of the Merchant Kalashnikov, στο μακροσκελές του ποίημα Borodino, στα ποιήματα που απευθύνονταν στην πόλη της Μόσχας καθώς και σε μια σειρά λαϊκών μπαλάντων.

Θέλοντας να εκφράσει τόσο τη δική του οργή όσο και εκείνη του λαού για το χαμό του Πούσκιν (1837) ο νεαρός στρατιώτης έγραψε ένα παθιασμένο ποίημα, το Death of the Poet, το τελευταίο μέρος του οποίου απευθυνόταν σαφώς στα εσωτερικά κυκλώματα των δικαστηρίων, και όχι στον ίδιο τον Τσάρο. Το ποίημα κατηγορεί τους ισχυρούς «πυλώνες» της Ρωσικής υψηλής κοινωνίας για συνενοχή στο θάνατο του Πούσκιν. Χωρίς να μασά τα λόγια του, απεικονίζει την κοινωνία ως μια σκευωρία ιδιοτελών φουκαράδων, αποκαλώντας τα ισχυρά της μέλη δήμιους που σκοτώνουν την ελευθερία, την ιδιοφυία και τη δόξα. Ο Τσάρος, ωστόσο, έκρινε ότι υπήρχε περισσότερη αυθάδεια παρά έμπνευση στο έργο και ο Lermontov τιμωρήθηκε με δυσμενή μετάθεση στον Καύκασο, σε μια περιοχή που είχε λατρέψει ως παιδί, νιώθοντας έτσι σαν στο σπίτι του. Ο Τσάρος τον είχε εξορίσει στην πνευματική του πατρίδα!

Όταν επισκέφθηκε την Αγία Πετρούπολη το 1838 και το 1839, οι κυρίες του καλού κόσμου τον υποδέχθηκαν ως διασημότητα, κι εκεί γεννήθηκε η έμπνευση για το έργο Masquerade.

Στις 25 Ιουλίου 1841, στο Pyatigorsk, ένας στρατιώτης που προσβλήθηκε από κάποιο αστείο του Lermontov, τον προκάλεσε σε μονομαχία. Δύο μέρες αργότερα, στην πλαγιά του βουνού Mashuk o Lermontov σκοτώθηκε από την πρώτη σφαίρα του αντιπάλου. Τάφηκε στο Tarkhany.


RIMAS  TUMINAS (Καλλιτεχνικός Διευθυντής)

Νικητής του Κρατικού Βραβείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας και του Ρωσικού θεατρικού βραβείου Zolotaya Maska.

Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1952 στην πόλη Kelme (Λιθουανία). Κατά την περίοδο 1970 – 1974 φοίτησε στο Ωδείο της Λιθουανίας. Το 1978 αποφοίτησε από το τμήμα παραγωγής του GITIS (τάξη του I.Tumanov). Η πρώτη του παραγωγή ήταν το έργο January του J.Radickov (1978) στο Δραματικό Θέατρο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λιθουανίας, ενώ η πρώτη του παραγωγή στη Μόσχα ήταν το Peacock Tune του O.Zagradnik (1979) στο Θέατρο K.S.Stanislavsky. Από το 1979 έως το 1990, εργάστηκε στο State Academic Dramatic Theatre of Lithuania (Κρατικό Ακαδημαϊκό Δραματικό Θέατρο της Λιθουανίας), και από το 1994 έγινε ο καλλιτεχνικός του διευθυντής. Το 1999, ο Tuminas άφησε το θέατρο, με τελευταίες παραγωγές τα Oedipus Rex του Σοφοκλή (1998) και Richard III του Σαίξπηρ (1999). Ο Rimas Tuminas σκηνοθέτησε περισσότερα από 20 θεατρικά έργα σε πολλά θέατρα της Λιθουανίας και του εξωτερικού. Η δουλειά του στο εξωτερικό συμπεριλαμβάνει τα Θείος Βάνιας (1992) και το Γλάρο (1993) του Τσέχωφ στη Φινλανδία, και το Δον Ζουάν του Μολιέρου στην Ισλανδία (1995). Το 1990, ο Tuminas ίδρυσε το Small Theatre of Vilnius (Μικρό Θέατρο του Βίλνιους). Εκεί, παρουσιάστηκαν οι εξής παραγωγές: Cherry Orchard του Τσέχωφ (1990), Galileo του Μπρεχτ (1991), God, Smile to Us του G.Kanovichus (1994), Masquerade του M.Lermontov (1997), οι οποίες ταξίδεψαν και στο εξωτερικό. (Φινλανδία, Σουηδία, Πολωνία, Ισλανδία, κα.) Οι παραγωγές του Tuminas συμμετέχουν με επιτυχία σε φεστιβάλ όπως τα International Baltic Theater Spring, Baltic House, Life, Contact, International Chekhov Theatre Festival, κλπ. Μετά την επιτυχημένη παράσταση Masquerade, η οποία κέρδισε το Ρωσικό Εθνικό Βραβείο Θεάτρου Zolotaya Maska στην κατηγορία «Καλύτερη Ξένη Παραγωγή 1998» στη Μόσχα και στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ για τον Τσέχωφ, ο Tuminas κλήθηκε στο Sovremennik Theatre, όπου έκανε την παραγωγή του Playing… Schiller! το 2000. Το 2002, στη σκηνή του Θεάτρου E.Vakhtangov, ο Rimas Tuminas έκανε την παραγωγή του The Inspector General του Γκογκόλ. Το 2007, μετά το θάνατο του M.A.Ulyanov, ο Tuminas δέχτηκε την πρόταση της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας για τον Πολιτισμό και τον Κινηματογράφο και της διεύθυνσης του Θεάτρου E.Vakhtangov, να γίνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Θεάτρου.



ΘΕΑΤΡΟ BADMINTON – κεντρική σκηνή

Παρασκευή 22/2/13 στις 20:30
Σάββατο 23/2/13 στις 20:30

Εισιτήρια : 20/ 30/ 35/ 45 €, φοιτητικό: 15 €

Προπώληση: viva.gr / 13855 / abcd.gr / 210 8840600 /καταστήματα Public, Forthnet

Programme culturel du Palais Brancovan de Mogosoaia

Mars

2.03 – 30.04 Maria Monica Vaida: Il n’y a que le rythme; tapisserie. Espace de L’ancienne Cuisine

3.03 – 3.04 Nistor Coita : Atelier 2000 -2011. Parterre du palais, curateur Madalina Mirea

3.03 – 3.04 Camelia Comsia: La saison des gris, peinture, Gallerie du Belvédère

10.03 – 10.04 Lucian Butucariu, Madalina Papastere, Sous le signe de Murano, magie du verre , Maison des Arts

Avril

1.04 – 7.04 Sur le chemin de la gloire, Concours musical pour les jeuns interprètes, III ème édition: instruments à cordes, piano, instruments à vent, formations trio, quatuor, Espace muséal, salle des tapisseries

6.04 – 10.05 Florin Ciubotaru : En cours de route. Parterre du palais

6.04 – 10.05 Henry Mavrodin : Instantané blond avec inclination á 45 degrès. Gallérie du Belvédère

7.04 – 12 .05 Dan Popovici : Ecritures en verre, Espace de l’ancienne Glacière, curateur Cristina Bolborea

14.04 – 30.05 Robert KötelessHyperstar et d’autres signes, Maison des Arts

14.04 – 20.05 Mihai Tzopescu : Les portraits de lumière, sculpture en verre, espace de L’ancienne Cuisine

21. 04 Concert des lauréats du Concours musical de 2012, Espace muséal

28. 04 Concert de musique ancienne: la guitare, le luth, le théorbe

Mai

10 .05 La Roumanie Royale, une page de l’histoire. Visite guidée dans l’exposition de photos historiques

10.05 – 10.07 Résidence accordée à un graphiste de Salzburg. Studio des artistes

11.05 Elena et Marcel Scutaru : Figures et images, Gallerie du Belvédère

12.05 Concert Arcangello Corelli : L’ Integrale des sonates pour violon

18.05 – 30.06 Silvia Radu: Le jardin aux anges. Sculptures et peintures récentes, curateur Dan Haulica

19.05 Concert: François Poulenc, Les sonates pour piano et hautebois, clarinette, flûte

19.05 – 30.06 Catalin Hrimiuc : In vitro (sculpture en verre optique) Espace de la Glacière

25.05 Récital Horia Mihail : Beethoven, Paul Constantinescu

4, 11, 18, 25 Ateliers pour les enfants: métiers et créativité aux Serres Bibesco

4, 12, 19, 26 Le théatre du grand noyer (spectacle musical avec marionettes pour les plus petits)

26.05 – 20.07 Cosmin Moldovan : Le quotidien fabuleux, sculpture, L’ancienne Cuisine

Juin

2. 06 Jazz et créativité musicale pour les enfants Mircea Tiberian & les amis du Jazz

2.06 – 30.06 Marcel Lupse : HERBOLARIUM peinture et objets, Maison des Arts

9.06 Concert de Jazz Dan Ardelean et ses invités; Quelques histoires du jazz

15.06 – 15.08 Résidence accordée a un artist visuel de Düsseldorf

2, 9, 16, 23, 30 Le théatre du grand noyer, Les mousquetaires, théâtre de marionettes

1, 8, 15, 22,29 L’école Agathonia, Les petits maîtres potiers dans le parc du palais

Juillet

6.07 – 1.08 Rétrospective de peinture Alexandru Chira : Penser peinture; des sens cachés, curateur Pavel Susara

6.07 – 30.08 Marius Bacriu : Ailes et envols, sculpture, intervention dans l’espace muséal

7.07 – 8.08 Daniela Codita Muhr : Parcours. peinture, Maison des Arts

29.07 – 30.08 Stefan Radu Cretu : Etude sur le mécanique du vivant, sculptures, collages. La Cuisine

Tous les jeudis : Rencontre des petits artisans en vacances

Tous les dimanches : Le théatre de marionettes au grand noyer

Août

3.08 – 3.09 Artistes de la Generation ’67. Parterre du palais, espace Belvédère, Curateur M. Mirea

11 .08 – 12.09 Aniella Ovadiuc, G. Cozma Portraits en céramique, Maison des Arts

11.08 – 30.09 Ioana Stelea : Memoires en verre gravé. Espace de la Glacière

16.08 – 30.08 Atelier international de céramique

Tous les jeudis : Rencontre des petits artisans en vacances

Tous les samedis : Hors concours; les jeux du ballon et celles de l’imagination

Tous les dimanches : Le théatre de marionettes au grand noyer

Septembre

8.09 – 15.10 Exposition internationale de céramique. Parterre du palais, curateur Cristina Rusu

8.09 – 10.10 Tiberiu Mangutza : Dans l’univers de Hiéronymus, espace Belvédère

8.09 – 15.10 Elena Lot Vlad : Sculptures en céramique, Espace de L’ancienne Cuisine, curateur M. Mirea

15.09 – 15.10 Valeriu Mladin : Bestiarium politique, peinture, dessins, curateur M.Plamadeala

Octobre

2.10 – 30.11 Silviu Batariuc : Peinture, icône, poésie, espace Belvédère

12.10 – 30.11 Cristina Bolborea : Terres de pipes et d’Orient, espace de la Glacière

13.10 – 20.11 Dinu Campean : Retrospective de sculpture, Espace de L’ancienne Cuisine, curateur Aurelia Mocanu

19.10 – 20.11 Ioachim Nica : Le dessin contemplatif, Parterre du palais

19.10 – 20.11 Symon Gyorgy: Lithograpies, Maison des Arts

Novembre

23.11 – 30.01 2014 Dan Constantinescu : Effigies á travers le temps, peinture, Palais

23.11 – 20.10 Gheorghe Maftei, Sculpture, La Cuisine, curateur M. Plamadeala

24.11 – 20.01 Mirela Iordache : Image et signe dans la peinture de la jeune generation. Maison des Arts , curateur Mihai Plamandeala

Site du Palais de Mogosoaia

Ελεύθερα κυκλοφορούν τα βιβλία του Τέου Ρόμβου

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΤΕΟΥ ΡΟΜΒΟΥ

***

κάντε κλικ στον τίτλο του βιβλίου για να το διαβάσετε ή για να το κατεβάσετε

Τηλεφυματίωση

Τρία φεγγάρια στην πλατεία

Πλάνος δρόμος

Ασσασίνοι του Βορρά Δροσουλίτες του Νότου

Κείμενο πάθος

Ίχνη

Κρυφά Ταξίδια

Πλωτίνος Ροδοκανάκης – Ένας Έλληνας Αναρχικός

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

Τσαρλς Μπουκόβσκι, Σημειώσεις ενός πορνόγερου

Ρώτα τον άνεμο

Ανθολόγιο των κακών Αμερικάνων

Παραμύθια της Αφρικής

An Introduction to Contemporary Korean Theatre

An Introduction to Contemporary Korean Theatre

by Yun-Cheol Kim

Since the 1990s, “in-yer-face theatre”–or “new European theatre” has become one of the predominant phenomena of Western theatre: it originated in Great Britain, and then spread throughout Western and Eastern Europe. This banal and violent form of theatre has been pouring blood and sperm onto stages, relying heavily on the aesthetics of the ugly. Logocentric language has long disappeared from this new stage, which has become the representative theatrical form of this post-dramatic era.

Korean theatre has been influenced by this in-yer-face theatre practice, although to a somewhat lesser degree than in Europe. That influence seems almost inevitable due to the fact that European performances are played so frequently in Seoul. Already since 2000, many such productions have been invited and were well received and well liked. These have included, for example: Fire Face, written by Germany’s representative in-yer-face dramatist, Marius von Mayenburg, and directed by Oskaras Korsunovas of Lithuania; Sara Kane’s Cleansed, directed by Krzysztof Warlikoswki of Poland; The Story of Ronald, Clown of McDonald, written and directed by the Spanish/Argentine director, Roderigo Garcia; and Hamlet, directed by German director Thomas Ostermeier.

The first influence of this new European theatre was seen in works by some established dramatists, who began to portray men in today’s eschatological situation in a violent, even gory, way. One of the very first and best examples of this new trend is The Masculine Drive (1997), written and directed by CHO Kwang-Hwa. The play depicts the political tension between masculine values, such as power and loyalty, and feminine values such as love and emancipation. In the course of the play, the children of a crime organization exert uninhibited violence on their enemies using baseball bats, sashimi knives, bicycle chains, metal pipes, etc. The violence climaxes when CHANG Jeong, the protagonist and boss of the crime organization, cuts the wrist of his gambling-addicted father, onstage with a sharp knife. (In Korea, gun possession is illegal.) Homosexual violence and rape are also graphically represented.

Since The Masculine Drive, Korean stages have been flooded with more and darker violence. Female playwright KIM Myung-Hwa, who used to write literary plays, recently presented a new play, The End of the Royal Palace Restaurant (2008), in this new trend. The play, directed by LEE Gi-Do, focuses on the story of the Master Chef of the Royal Palace Restaurant, who uses human meat to create his best dish, only to end up throwing himself into a big oven with boiling water. Director LEE makes the scene even more graphic. He cheerfully invites an obese woman to the front of the audience, but then puts her into a gigantic freezer. In the very next scene, people bring in a huge chunk of fresh meat, weighing at least 20 kg, and we can easily guess that the chunk has been cut from the helpless victim. The nausea you experience here is not very different from what you feel during Sara Kane’s scenes of cannibalism, or from her scene in which rats carry severed human parts here and there on the stage. Even LEE Kang-Baek, who has long been the frontman for cerebral drama, depicts a similar landscape in his recent play, entitled Yellow Inn (2007). People gather at an inn, located in the middle of a desert frequented mostly by dusty winds. In this apparent oasis, people become divided by their differences in social, political and economic status, and kill each other. Then the innkeeper steals the valuables from the pockets of the dead people. As soon as he finishes his business, gravediggers remove the dead bodies to make room for new guests. Its exaggerated grotesquery, physical violence, dark caricature, and mythic tone are in a direct line with in-yer-face theatre.

II

Starting in the 1990s, it was the feminist theatre–which seems rather archaic today—that made up the most popular stream in Korean theatre. Feminist ideas had long been suppressed in Korea’s Confucian, patriarchal society—but once unleashed, they exploded all at once. The most successful achievement in this vein, in terms of aesthetic and thematic approach, was Lady Macbeth (1998), restructured and directed by HAN Tae-Sook. She remained faithful to Shakespeare’s narrative frame, but refocused it on Lady Macbeth’s reactions, resulting in a form of hypnotic or therapeutic theatre. She reinforced Lady Macbeth’s subconscious with the performance art of LEE Young-Ran’s object theatre, and accompanied these with a live band, Gong-myung, which plays traditional Korean music, to make a hybrid theatre. Since the premier, Han has revived the play in a different version almost every year, and continues to experiment in search of new forms of hybridity.

Writings and stagings related to homosexual love used to be as marginalized as feminist theatre was as a subject for the theatre, but it has also become a theme of contemporary Korean theatre. There have been several Korean plays dealing very cautiously with this subject matter. Among them, The Train for Seo-An (2003), again written and directed by HAN Tae-Sook, is by far the most successful. The play is set against the story of Emperor Qingshi Huang, who filled his tomb with clay soldiers and horses to protect himself from ageing and death, and highlights a man’s desire to possess another man by confiscating all his documents and memory, that is, his whole being. Director HAN invited artist LIM Ok-Sang to sculpt contemporary versions of the clay figures and, as with her Lady Macbeth, employed Gong-Myung, the traditional percussion band, confirming once again the identity of her theatre. As we saw previously, HAN has a keen interest in the lives of the marginalized, and has demonstrated her great talent in translating that interest into theatrical form.

III

Korea is a country sharply divided by ideologies and conflicts of interest, and one might expect such a country to have the theme of socio-politics on its main theatrical menu. Recently, however, especially since the LEE Myung-Bak government has been in office, political theatre has been drastically reduced. In fact, the only socio-political theatre in recent years has been The Case of President LEE’s Murder (2010), written and directed by KIM Kwang-Lim. The play’s main character, LEE, is strongly associated with Samsung’s president, LEE Gun-Hee. It deals with murderous corruption at both the individual and corporate levels, and employs dark comedy and highly choreographed movements, along with Korea’s traditional one-person opera form, pansori, and shamanic singing.

At the same time, “history theatre” stands exceptionally at the center of contemporary Korean theatre. It does not approach history with facts, but looks back with a revisionist’s eye on errors in history and calls for a new history, or history as it should have been. OH Tae-Seok and LEE Yun-Taek are in the forefront of this movement. OH’s main concern is conciliation of history’s mistakes. Plays belonging to this vein are Bicycle (1987), Why Did Shim-Cheong Throw Herself into the Sea Twice? (1990), A Chinese Balloon Flower (1994), and I Love DMZ (2002), among many others. For instance, Along the Moonlit Baek-Ma River of 1993 deals with the historical King Eui-Ja of the Baek-Je Kingdom, who lost his country due to his blind love for Keum-Hwa, a beauty sent from the Shilla Kingdom, his nemesis. The play alters this episode in history: a contemporary shaman becomes the beautiful Keum-Hwa through a ritual communion with spirits, meets the spirit of King Eui-Ja, lingering in limbo, and discusses with him the wrongs he committed. Permanent Prisoners of 1998 deals with the Kwang-Ju Massacre of 1980, in which the military junta killed hundreds of civilian freedom fighters. In this play, OH employs the aesthetic principles of the Korean traditional puppet theatre and the shamanic ritual, or gut, to bring about a reconciliation in which the victims forgive their murderers. Regarding this relatively recent, tragic historical event, such a pacifist impulse hardly rings true, socially or emotionally, among Koreans even now.

LEE Yun-Taek consistently questions the social responsibility of intellectuals in his dealings with history. His first history play, Problematic Person, King Yeon-San (1995), looks into this question. In the play, intellectuals easily change sides according to where power lies. The ruling aristocracy’s orientation towards power is skillfully woven into the story of King Yeon-San, who was arguably the most vengeful and womanizing king in the history of the Yi dynasty, which lasted from 1392 until 1910. LEE’s second history play, Provincial Scholar, CHO Nam-Myung (2001), differs from his earlier vulgar, physical plays, and takes a highly semiotic approach to the sophisticated culture of the scholar and the aristocrat. LEE’s A Beautiful Man (2006), directed by NAM Mi-Jeong, employs elements of traditional acrobatics and gut to express LEE’s persistent questions about the intellectual’s participation in society.

IV

In this post-modern time, the tradition of literary theatre is barely surviving in the hands of a few established dramatists. Playwrights of the 1960s, such as LEE Kang-Baek, LEE Man-Hee, and KIM Kwang-Lim, have attempted a philosophical theatre beyond the immediate issues of our daily lives. LEE Kang-Baek makes an existential question out of the divine indifference towards humanity, and the human denial of divinity in his The Head of Dried Pollack (1993), directed by KIM Kwang-Lim. In his Heavenly Feeling (1998), directed by LEE Yun-Taek, he delves in a mythic manner into the relation between content and form in art and religion, juxtaposing the three temporal dimensions of past, present, and future.

KIM Kwang-Lim adopts an intellectual rather than a physical theatre, and an epic or meta-theatrical rather than an indicative approach, digging into the relativity of human existence with his call for liberation from any kind of regulation or confinement. In Search of Love (1993), House (1994), and Come and See Me (1996) are examples. He has recently, however, focused on experimenting with using the Korean theatre as a frame for his plays, such as Puppet Play (1996), Uturi (2002), Why Has the Nymph…? (2007) and shifted his artistic focus from a thematic approach to formalistic experimentation.

Since 2000, the presence of literary theatre has become even more reduced. It may be because the zeitgeist of our time disparages text. Recently, however, two young dramatists, BAE Sam-Sik and KIM Ji-Hoon, have written heavily literary plays, such as The Diary of Yol-Ha (2007), and The Original Copy of a Will (2008), respectively, and won not only raves from critics but also enthusiastic responses from audiences. The Diary of Yol-Ha transforms the historical figure of PARK Ji-won into an unidentifiable animal and has him visit a long-isolated village, tell the villagers grotesque and exotic stories, and stir up confusion and change among the people there. With this, PARK delineates the defensive human instinct to stay complacently in the system, and the contrasting human desire to explore the world outside the system, to obtain freedom. Director SOHN Jin-Check employs a minimalistic form for this text, and succeeds in transforming a literary text into a theatrical piece.

The Original Copy of a Will, directed by LEE Yun-Taek, is four hours long. Its playwright, KIM, is one of the youngest dramatists in Korea. My colleague, KIM Hyung-Gi described this work in the Spring 2009 issue of the Korean Theatre Journal: “[Kim is] exploring, from the eco-feminist viewpoint, the various types of violence that lurk behind capitalism, our social system, and gender discrimination.” Director LEE Yun-Taek translates this heavily literary text into a strong theatrical spectacle by enhancing its performativity through vivid physical violence, sudden and complete demolition of the entire set, which is a shack on a dumpsite. It is a mythic version of the human community after post-eschatology.

V

The most distinguishable and important dramatic form in Korea since 2000 is the theatre of everydayness. PARK Keun-Hyung, another dramatist who directs his own plays, has been the main catalyst in this vein. Beginning with Homage to Youth (1999), he has been writing a couple of plays every year that are mostly centered on disintegrating families: fathers that have lost their power, mothers that are either dead or deadly aloof from their children, and children that already miss their families even before they disintegrate. Nobody Breathes in the Water (2000), The House (2002), Kyung-Sook, Kyung-Sook’s Dad (2006) are good examples of this track. Don’t Panic Too Much (2009), the most recent play, is by far the best in terms of dramatic form and its thematic contemporaneity. With the situation and characters similar to those of Sam Shepard’s Buried Child, or Harold Pinter’s Homecoming, PARK continues his portraits of absurd worlds. With Father as present absence, Mother as absent presence, an irresponsible first son, his wife flirting extra-maritally and in front of her brother-in-law, the second son suffering from constipation and missing Mother who has deserted the family—the composition of the family itself foregrounds the disintegration of the family. PARK is very good at epitomizing familial disintegration through the minutely detailed everydayness of the dramatic actions; he also transcends the limits of realism and moves toward absurdism or modified realism by employing highly expressive devices. In Don’t Panic Too Much, for example, the father hangs himself in the bathroom in the beginning of the show, but continues to communicate with his family members while hanging, asking each family member to bury him. KIM Han-Gil, KIM Myung Hwa, and the late YUN Young-Son are the most visible dramatists who have written a significant number of plays in

this direction. CHOI Jin-A has recently joined this group with her 1-28, Cha-Sook’s House (2010), in which she lectures about house construction by way of her characters, who are trying to build a new house on the site of their old house. No particular dramatic purpose is revealed. They just recollect their memories of the old house and their late father who built it, and try to realize their concept of how a house should be designed. The dramatic action flows from the discussion to the completion of the house’s construction.

One common feature of these writers is that they write these everyday plays in order to highlight the absurdity of our daily lives, which have already become absurd enough.

VI

I cannot deny the global theatre trend that disparages linguistic communication. Very uniquely—or at least unlike Eastern Europe, to which the power of European theatre seems to have shifted—there are still many, maybe too many, playwrights in Korea, and most of them direct their own plays. There are quite a few universities that have various programs for the education of the playwright. I believe this has something to do with Korean culture, which has a deep respect for writers. Unlike the director-dominated European theatre, Korean theatre will continue to follow the leadership of its dramatists, at least for a while. This is good, on the one hand, because they will continue to remind us that theatre was, is, and will be language, or communication, if you will. This is dangerous, on the other hand, because most of the practicing dramatists have turned to directing and begun to write their plays as production scripts, rather than as independent, literary-dramatic works. In other words, these playwrights are becoming more directors than dramatists. Even though they are directing their own plays, they have lost a considerable amount of their linguistic skill. This is why I worry about Korean theatre. But I have to admit that critics are best at worrying. It is simply their job to worry. Isn’t it?

[1] Yun-Cheol Kim is President of IATC; recipient of the Cultural Order of Korea; Professor in the School of Drama, Korean National University of Arts; and editor of The Korean Theatre Journal, a quarterly. Two-time winner of the « Critic of the Year Award, » he has published nine books so far, two of which are anthologies of theatre reviews.

 
For receiving Theatre Cultures suggestions you can subscribe
to Theatre Cultures' newsletter on Home Page  with your email,
then activate your subscription: click on the link that you
will receive in your email

Click here to "Like" and join Theatre Cultures facebook page